Κατά τη διάρκεια μιας σφοδρής καταιγίδας, μια γυναίκα έβαλε στο σπίτι της τέσσερις λύκους, πιστεύοντας πως τους έσωζε από το κρύο, όμως το πρωί την περίμενε μέσα στο ίδιο της το σπίτι μια σκηνή που την πάγωσε από τρόμο 😲😱
Μετά τον θάνατο του άντρα μου, πούλησα το διαμέρισμα και μετακόμισα στο παλιό πατρικό σπίτι που κληρονόμησα. Το σπίτι βρισκόταν στην άκρη του χωριού, σχεδόν δίπλα στο δάσος. Την ημέρα επικρατούσε ησυχία. Άναβα τη σόμπα, τακτοποιούσα πράγματα, έβγαινα στην αυλή και προσπαθούσα να συνηθίσω τη σιωπή.
Όμως το βράδυ όλα άλλαζαν. Το δάσος σκοτείνιαζε υπερβολικά γρήγορα. Ο άνεμος ερχόταν κατευθείαν από το χωράφι και χτυπούσε τους τοίχους σαν να δοκίμαζε την αντοχή του σπιτιού. Τη νύχτα άκουγα ήχους στους οποίους δεν μπορούσα να συνηθίσω: κλαδιά που έσπαγαν, μακρόσυρτα ουρλιαχτά, απότομες κραυγές, σαν κάποιος να μάλωνε μέσα στο σκοτάδι. Ο παγετός έκανε τα παράθυρα να τρίζουν, η πόρτα έτρεμε από τις ριπές του ανέμου. Πολλές φορές έπιανα τον εαυτό μου να κάθεται και απλώς να ακούει, σαν να περίμενα κάτι.
Ένα βράδυ το ουρλιαχτό ήταν διαφορετικό. Πιο κοντινό. Βαθύ και παρατεταμένο. Πλησίασα στο παράθυρο και τους είδα — μπροστά ακριβώς από την πόρτα στέκονταν λύκοι. Τέσσερις. Δεν έτρεχαν, δεν γρύλιζαν, δεν περιφέρονταν γύρω από το σπίτι. Απλώς στέκονταν και κοιτούσαν το φως από το παράθυρο.
Άργησα να αποφασίσω να ανοίξω. Όμως στη συμπεριφορά τους δεν υπήρχε ίχνος κυνηγιού. Έδειχναν εξαντλημένοι, με το τρίχωμα καλυμμένο από πάχνη, οι κινήσεις τους αργές. Ήταν σαν να τους είχε οδηγήσει εκεί η καταιγίδα. Άνοιξα την πόρτα και έκανα πίσω, χωρίς να τους γυρίσω την πλάτη.
Οι λύκοι μπήκαν προσεκτικά, ένας ένας. Δεν όρμησαν στο τραπέζι, δεν ανέτρεψαν έπιπλα. Πρώτα μύρισαν το πάτωμα, μετά τους τοίχους, τη σόμπα. Ο ένας ξάπλωσε κοντά στην είσοδο, ο δεύτερος δίπλα στο παράθυρο, ο τρίτος πιο κοντά στη σόμπα. Ο τέταρτος περπατούσε για ώρα στο δωμάτιο, σαν να έψαχνε κάτι, και μετά ξάπλωσε κι αυτός.
Σχεδόν δεν με κοιτούσαν, συμπεριφέρονταν ήρεμα αλλά με επιφυλακτικότητα. Τη νύχτα τους άκουγα να ξύνουν απαλά το πάτωμα. Υπέθεσα ότι απλώς τους φαινόταν στενό ή ασυνήθιστο.
Οι λύκοι δεν βρίσκονταν πια στο δωμάτιο. Η πόρτα ήταν κλειστή. Όμως το πάτωμα στο χολ ήταν σκισμένο. Οι σανίδες είχαν ξεριζωθεί, το χώμα από κάτω ήταν σκαμμένο.
Στην αρχή τρόμαξα από την καταστροφή. Έπειτα είδα πως κάτω από τις σανίδες προεξείχε κάτι. Ένας παλιός, χοντρός σάκος, δεμένος με ξεθωριασμένο σκοινί.
Τον έλυσα εκεί, πάνω στο πάτωμα. Μέσα υπήρχαν κοσμήματα. Χρυσές αλυσίδες, δαχτυλίδια, σκουλαρίκια με πέτρες, παλιές καρφίτσες. Όλα σκοτεινιασμένα από τον χρόνο, αλλά βαριά, αληθινά.
Και τότε θυμήθηκα συζητήσεις που άκουγα όταν ήμουν παιδί. Οι συγγενείς αναζητούσαν για χρόνια το χρυσάφι που είχε κρύψει η προγιαγιά μου κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Έλεγαν ότι το είχε θάψει κάπου μέσα στο σπίτι, όταν ήρθαν οι Γερμανοί. Μετά πέθανε και το μυστικό χάθηκε μαζί της. Όλοι έψαχναν, γκρέμιζαν τοίχους, έλεγχαν τη σοφίτα, έσκαβαν στην αυλή. Κανείς όμως δεν σκέφτηκε να ελέγξει το πάτωμα στο χολ.
Στεκόμουν ανάμεσα στις σπασμένες σανίδες και κοιτούσα το χρυσάφι. Το πιο τρομακτικό δεν ήταν ότι οι λύκοι κατέστρεψαν το πάτωμα. Ήταν ότι έμοιαζε σαν να ήξεραν ακριβώς πού να σκάψουν.
