Η μητέρα μου πέθανε σε ηλικία 73 ετών μετά από πολύμηνη παραμονή στο νοσοκομείο συνεπεία ανεύρυσματος στον εγκέφαλο το απόγευμα των Χριστουγέννων. Χειρουργήθηκε, επιβίωσε αλλά στη συνέχεια η μάχη ήταν άνιση. Τις τελευταίες στιγμές της και τα τρία παιδιά της ήμασταν στο πλευρό της.
Θέλω να ευχαριστήσω νοσηλευτές και ιατρούς που έκαναν τα πάντα για να απαλύνουν τον πόνο της.
Όλοι αυτοί οι μήνες ήταν ασύλληπτα δύσκολοι για την οικογένειά μας και εμένα προσωπικά. Ευχαριστώ συνεργάτες και φίλους για την κατανόηση. Αισθάνομαι την ανάγκη να σας πω δυο λόγια για τη μητέρα μου. Η Άννα Ροδίτου, κόρη μετανάστριας από τα Χανιά, και πρόσφυγα από το Αϊδίνιο της Μικράς Ασίας γεννήθηκε στην Κοκκινιά και μεγάλωσε στα Κάτω πατήσια. Από δεκτριών ετών μπήκε στο στίβο της εργασίας και περηφανεύοταν δίκαια για αυτό.
Από 16 ετών έδεσε σφιχτά και αδιάλειπτα τη ζωή της με τον αγαπημένο μας πατέρα και για 55 χρόνια δεν έφυγε ο ένας από το πλευρό του άλλου ούτε στιγμή μέχρι και τον δικό του θάνατο πριν 3 χρόνια.
Τα έκαναν όλα γρήγορα, έντονα και με ψυχή. Πολλή δουλειά, τρία παιδιά, έξι εγγόνια…
Έφυγαν νωρίς αλλά πλήρεις ευτυχισμένων στιγμών.
Η μητέρα μας ήταν μία γενναιόδωρη, επίμονη, έξυπνη, δίκαιη γυναίκα, με ευγλωττία. Μεγαλωμένη και η ίδια σε μία οικογένεια με βαθειά δημοκρατική παράδοση. Όμορφη και καλαισθητη στο κάθετί της, αποτέλεσε πρότυπο για εμάς δείχνοντας πάντα σεβασμό στους γύρω της. Ήταν ένας αγνός άνθρωπος με σταθερές αρχές, ευθύς, με μοναδικό χαμόγελο και τρανταχτό γέλιο.Το γονεϊκό μας σπίτι στο Μενίδι άδειασε αλλά θα είναι πάντα γεμάτο από ευτυχισμένες θύμησες και σταθερά η πηγή της αγάπης και της δυναμής που μας καθόρισε.
Καλό παράδεισο και συλλυπητήρια στην οικογένεια…
