Η σκοτεινή δράση του μοναχικού δολοφόνου που εξόντωνε ζευγάρια, πυρπολούσε οχήματα και κατάφερε να παραμείνει «φάντασμα» για τρεις δεκαετίες
Ήταν τέλη Αυγούστου του 1988 όταν ένας αόρατος εφιάλτης άρχισε να πλανιέται πάνω από τα δάση και τους επαρχιακούς δρόμους της Θράκης.
Για δύο ολόκληρα χρόνια, ένας ανεξυχνίαστος serial killer, που τα ΜΜΕ της εποχής βάφτισαν «Δράκο της Θράκης», σκόρπισε τον θάνατο κατά μήκος του Έβρου και της Ροδόπης. Με ένα μακάβριο μοτίβο που θύμιζε τον διαβόητο «Zodiac» της Αμερικής, ο δράστης κατάφερε να αφαιρέσει τη ζωή εννέα ανθρώπων, αφήνοντας πίσω του στάχτες και αναπάντητα ερωτήματα.
Το ξεκίνημα του τρόμου και η πρώτη αιματηρή διετία
Η δράση του ξεκίνησε στις 31 Αυγούστου 1988, σε ένα ερημικό άλσος κοντά στην Αλεξανδρούπολη. Θύματα ένα νεαρό ζευγάρι, η 23χρονη Φανή και ο 34χρονος Γιώργος. Ο δράστης τους πυροβόλησε από απόσταση αναπνοής. Η κοπέλα έπεσε νεκρή, ενώ ο σύντροφός της, αν και επέζησε από πολλαπλά τραύματα, βυθίστηκε σε μια βαριά αμνησία λόγω του σοκ και των βασανιστηρίων, στερώντας από τις αρχές την πρώτη πολύτιμη περιγραφή.
Λίγες εβδομάδες αργότερα, τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, ο «Δράκος» χτύπησε ξανά. Ένας τεχνικός της ΕΡΤ και η Αυστριακή φίλη του βρέθηκαν δολοφονημένοι μέσα στο αυτοκίνητό τους. Εδώ ο δράστης αποκάλυψε το πλήρες, φρικιαστικό του πρόσωπο: αφού τους πυροβόλησε, ασέλγησε στη γυναίκα και στη συνέχεια περιέλουσε το όχημα με βενζίνη, παραδίδοντάς το στις φλόγες για να εξαφανίσει τα ίχνη του.
Το μακάβριο μοτίβο: Φωτιά, αίμα και ασέλγεια
Ο δολοφόνος δεν έκανε διακρίσεις, αρκεί οι στόχοι του να ήταν ζευγάρια που αναζητούσαν στιγμές ηρεμίας σε απομονωμένα σημεία. Τον Ιούλιο του 1989, ένας 52χρονος μετανάστης και η ηλικιωμένη μητέρα του βρήκαν τραγικό θάνατο στην εθνική οδό Αλεξανδρούπολης-Κήπων. Ο δράστης τους εκτέλεσε και τους απανθράκωσε μέσα στο αυτοκίνητο.
Το ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε τον Νοέμβριο του 1989, με θύματα έναν αστυφύλακα και τη σύζυγό του, και ολοκληρώθηκε τον Ιούλιο του 1990 με τη δολοφονία ενός ζευγαριού από τη Γιουγκοσλαβία. Σε κάθε περίπτωση, η μέθοδος ήταν πανομοιότυπη: πυροβολισμοί, φωτιά στο όχημα και, συχνά, μεταθανάτια ασέλγεια στις γυναίκες, γεγονός που μαρτυρούσε μια βαθιά διαταραγμένη προσωπικότητα.
Οι αποτυχημένες ενέδρες και το χαμένο όπλο
Οι αστυνομικές αρχές της Θράκης τέθηκαν σε πλήρη συναγερμό. Επιστρατεύτηκαν μυστικοί αστυνομικοί που παρίσταναν τα ερωτευμένα ζευγάρια σε ερημικές τοποθεσίες, στήνοντας ενέδρες-δολώματα. Ωστόσο, ο «Δράκος» έμοιαζε να γνωρίζει κάθε κίνηση των αρχών. Δεν άφησε ποτέ δακτυλικά αποτυπώματα, ενώ η τεχνολογία DNA στην Ελλάδα του 1990 βρισκόταν ακόμη σε εμβρυακό στάδιο.
Το 1993, μια αχτίδα φωτός φάνηκε όταν εντοπίστηκε σε καταυλισμό το όπλο των εγκλημάτων. Όμως, η ταυτοποίηση με συγκεκριμένο πρόσωπο στάθηκε αδύνατη. Σενάρια για στρατιωτικούς με ψυχιατρικό ιστορικό ή μετανάστες που γνώριζαν καλά την περιοχή έδιναν και έπαιρναν, αλλά κανένα δεν οδήγησε σε σύλληψη.
Μια κοινωνία σε ομηρία
Για χρόνια, η Θράκη ζούσε υπό καθεστώς πολιορκίας. Τα ζευγάρια απέφευγαν τις βραδινές εξόδους, οι ταξιδιώτες δεν σταματούσαν πουθενά αν δεν υπήρχαν φώτα και κόσμος, και ο παραμικρός θόρυβος τη νύχτα προκαλούσε πανικό. Ο «Δράκος» είχε καταφέρει κάτι σπάνιο για τα ελληνικά δεδομένα: να γίνει ένας αστικός μύθος τρόμου που παρέμενε ζωντανός και απειλητικός.
Σήμερα, πάνω από τρεις δεκαετίες μετά, ο φάκελος παραμένει επισήμως ανοιχτός αλλά ανεξυχνίαστος. Ο «Δράκος της Θράκης» παραμένει ένα σκοτεινό φάντασμα της σύγχρονης εγκληματολογίας, ένας serial killer που πήρε τα μυστικά του στον τάφο ή συνεχίζει να ζει ανάμεσά μας, έχοντας κρύψει το πρόσωπό του για πάντα.
