Ο Ανδρέας Ζησιμάτος ήταν ένας από τους μεγάλους πρωταγωνιστές του του νεοελληνικού θεάτρου, καθώς και ένας από τους πρώτους πρωταγωνιστές του ελληνικού κινηματογράφου.
Γεννημένος στο Αργοστόλι της Κεφαλονιάς, ασχολήθηκε από μικρή ηλικία με το θέατρο, αφού σε ηλικία 11 χρόνων πρωταγωνιστούσε στον παιδικό θίασο της Αντιγόνης Μεταξά. Το 1946 ενεγράφη στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου, από την οποία αποφοίτησε το 1948.
Την ίδια χρονιά έκανε την πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση, στο Εθνικό Θέατρο, με το έργο του Εδμόνδου Ροστάν “Συρανό ντε Μπερζεράκ”, ενώ το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς, εμφανίστηκε ως κορυφαίος, στην τραγωδία του Αισχύλου “Ορέστεια”.
Το 1950 συνεργάζεται με το θίασο του Κώστα Μουσούρη, στο έργο “Ένας αξιοθαύμαστος υπηρέτης” του Μπαρρυ. Το 1951 είναι μέλος του θίασου του Βασίλη Λογοθετίδη, στο έργο του Αλέκου Σακελλάριου “Ούτε γάτα ούτε ζημιά”.
Το 1953 συνεργάζεται με το θίασο Έλλης Λαμπέτη – Γιώργου Παππά, στο έργο “Τρεις Άγγελοι” του Υσσόν. Το 1954 55 θα το δούμε στο θίασο του Νίκου Χατζίσκου, στα έργα του Σαίξπηρ “Ρωμαίος και Ιουλιέτα” και “Άμλετ”, αλλά και στο μνημειώδες έργο του Βιτσέντζου Κορνάρου “Ερωτόκριτος”.
Το 1955 θα αρχίσει τη συνεργασία του με το Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο του Μάνου Κατράκη, παραμένοντας μέχρι το 1959, όπου θα εμφανιστεί στις παραστάσεις : “Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται” του Νίκου Καζαντζάκη στο ρόλο του Μιχελή, “Καραϊσκάκης” του Δημήτρη Φωτιάδη, “Το τέλος του ταξιδιού” του Σερριφ, και “Βασίλισσά Αμαλία” του Γεωργίου Ρούσσου. Το 1959/60 όταν ο Μάνος Κατράκης θα κάνει σύμπραξη με το θίασο της Έλσας Βεργή, θα συμμετέχει στον κοινό αυτό θίασο, στα έργα, “Σύντομη συνάντηση” του Γκρην και “Ο Σταυρός και το Σπαθί” του Άγγελου Τερζάκη.
Το 1961 θα συνεργαστεί με το Αθηναϊκό Θέατρο του Λιάκου Χριστογιαννοπουλου, στην παράσταση “Θηλειά στο σκοτάδι” του Νίκου Φώσκολου. Ενώ το 1963 θα συνεργαστεί με το θίασο της Σμαρούλας Γιούλη, στο έργο του Μιραμπώ “Ανθή Λεμονιάς”.
Το 1964 θα προσληφθεί στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, όπου θα παραμείνει πρωταγωνιστικό στέλεχος, π μέχρι το 1993. Εκεί μεταξύ άλλων θα εμφανιστεί στα έργα : “Το Παιχνίδι της τρέλας και της φρονιμαδας” Γιώργου Θεοτοκά, “Ο Γλάρος” και “Θείος Βάνιας”του Τσέχωφ, “Μαρία Στιούαρτ” του Σίλλερ, “Σίβυλλα” του Άγγελου Σικελιανού, “Ο Άνθρωπος και τα όπλα” του Μπερνάρ Σω, “Δον Ζουάν” του Μολιέρου (στον ομώνυμο ρόλο), “Ο Ψεύτης” του Κάρλο Γκολντόνι, “Η ζωή είναι όνειρο” του Καλντερόν, “Μήδεια” του Ευριπίδη (στο ρόλο του Κρέοντα), “Φοινισσες” του Ευριπίδη (στο ρόλο του Ετεοκλή), “Ηλέκτρα” του Σοφοκλή (στο ρόλο του Αιγίσθου), “Πέρσες” του Αισχύλου (στο ρόλο του Ξέρξη), “Ορέστεια” του Αισχύλου (στο ρόλο του Αγαμέμνονα), “Συρανό ντε Μπερζεράκ” του Ροστάν (στον ομώνυμο ρόλο), “Καμινό Ρεάλ” του Ροστάν (στο ρόλο του Καζανόβα), “Καπταιν Μπρασμπαουντ” του Μπερνάρ Σω (στον ομώνυμο ρόλο), “Το Κενό” του Ιονέσκο, “Ένας μήνας στην εξοχή” του Τουργκένιεφ, “Ο χορός του λοχία Μασγκρεηβ” του Αρντεν (στον ομώνυμο ρόλο), “Δάφνες και Πικροδάφνες” του Δημήτρη Κεχαΐδη, “Οι Ξεριζωμένοι” του Αλέκου Λιδωρίκη, “Η Επίσκεψη της γηραιάς Κυρίας” του Ντυρρενματ, “Ο Εξηνταβελόνης” του Κωνσταντίνου Οικονόμου (στον επώνυμο ρόλο), “Η Όπερα της πεντάρας” του Μπρεχτ, “Στέλλα Βιολάντη” του Γρηγόριου Ξενόπουλου (στο ρόλο του Παναγή Βιολάντη), “Ο Θάνατος του Εμποράκου” του Μίλλερ(στον επώνυμο ρόλο), “Άμλετ” του Σαίξπηρ (στο ρόλο του Κλαυδίου), και σε πολλές ακόμα παραστάσεις.
Το 1993 θα κατέβει στην Αθήνα, και θα συνεργαστεί με το θίασο του Γιώργου Κιμούλη, όπου θα εμφανιστει στον “Μάκβεθ” του Σαίξπηρ (στο ρόλο του Ντάνκαν). Το 1995 θα εμφανιστεί στο θίασο Νικήτα Τσακίρογλου – Χρυσούλας Διαβάτη, στο έργο του Άρθουρ Μίλλερ “Ψηλά απ’ την γέφυρα” (εκεί είχα την τιμή να τον δω και εγώ στο ρόλο του Αλφιέρι).
Τέλος το 1997 θα κάνει την τελευταία του θεατρική εμφάνιση, στο Εθνικό Θέατρο, εκεί που ξεκίνησε και τη μεγάλη του σταδιοδρομία, στο έργο του Μπεν Τζόνσον “Βολπονε”.
Στον κινηματογράφο θα είναι ένας από τους πρώτους πρωταγωνιστές του ελληνικού σινεμά, από τη δεκαετία του 50, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 60, οπότε αποφάσισε να αποσυρθεί από τον κινηματογράφο, και να αφοσιωθεί στο θέατρο.
Την πρώτη του εμφάνιση την έκανε το 1949, στην ταινία του Ιάσονα Νοβαν “Δύο Κόσμοι”. Ενώ ακολούθησαν οι ταινίες : “Τα Αραβωνιασματα” (1950), “Η Λύκαινα” (1951), “Ο Γρουσουζης” (1951), “Ο Αγαπητικός της Βοσκοπούλας” (1955), “Κατά λάθος Μπαμπάς” (1957), “Της τύχης τα γραμμένα” (1957), “Η Λίμνη των Πόθων” (1959), “Ερωτικές ιστορίες” (1959), “Ζάλογγο το κάστρο της λευτεριάς” (1959), “Η Λίμνη των Στεναγμών” (1959), “Λύγκος ο Λεβέντης” (1959), “Ματωμένο ηλιοβασίλεμα” (1959), “Το Νησί των Γενναίων” (1959), “Διαμάντω” (1961), “Η Νεράιδα της Μάνης” (1961), “Τα τέσσερα αδέλφια” (1961), “Το Σπίτι της Ηδονής” (1961), “Αγάπη γραμμένη με αίμα” (1962), “Το Κορίτσι του λόχου” (1962), “Σταυραετοι” (1963), “Το μεγάλο μυστικό” (1963), “Όταν η μοίρα προστάζει” (1964), “Η γέφυρα της ευτυχίας” (1964), “Στην Θύελλα του πάθους” (1964) και “Σπαραγμός” (1965) που ήταν και η τελευταία του κινηματογραφική εμφάνιση, μετά την επιλογή του να διακόψει την κινηματογραφική του πορεία.
Σε μεγάλη ηλικία αποφάσισε και ενώ είχε τελειώσει η συνεργασία του με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, να εμφανιστεί και στη μικρή οθόνη. Έτσι οι νεότεροι τον γνωρίσαμε, μέσα από τέσσερις μόνο συμμετοχές, που είχε σε ελληνικά σήριαλ της δεκαετίας του 90. Αυτές ήταν οι τηλεοπτικές σειρές : “Ασημένιο Δηνάριο” (1994), “Ταύρος με Τοξότη” στο επεισόδιο Ο Τελευταίος Ρόλος (1994), “Άλλη το πρωί άλλη το βράδυ” (1995) και “Προδοσία” (1996), που ήταν και η τελευταία του τηλεοπτική εμφάνιση.
Δείτε το βίντεο:
Από το 1943 συμμετείχε στη ραδιοφωνική εκπομπή “Η Ώρα του παιδιού” της Αντιγόνης Μεταξά (γνώστης ως θεία Λένα). Υπήρξε τακτικός συνεργάτης του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας , αφού έλαβε μέρος σε πολλά θεατρικά έργα για το ραδιόφωνο, καθώς και σε πολλά ραδιοφωνικά σήριαλ της εποχής.
Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας εργάστηκε ως εκφωνητής στο Ραδιοφωνικό Σταθμό Ενόπλων Δυνάμεων.
Δείτε το βίντεο:
Υπήρξε μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών από το 1949, έχοντας πλούσια συνδικαλιστική δράση, μετέχοντας ενεργά σε όλους τους αγώνες του κλάδου του.
Πολιτικά ήταν στρατευμένος στο χώρο της Αριστεράς.Υπήρξε Μέλος της Καλλιτεχνικής Επιτροπής και πρόεδρος Συλλόγου Ηθοποιών του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Μέλος της Γνωμοδοτικής Επιτροπής του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού (ΕΟΤ). Ενώ για αρκετά χρόνια υπήρξε Καθηγητής Υποκριτικής στην Δραματική Σχολή του ΚΘΒΕ.
Σύζυγος και πίστη σύντροφος στην ζωή του ήταν η ηθοποιός Λίνα Τριανταφύλλου, με την οποία απέκτησε μία κόρη την νεότερη ηθοποιό Χαρά Ζησιμάτου.
Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 71 ετών από λοίμωξη του αναπνευστικού.
