Βασίλης Μπούτσης: Αντίο σε ένα παιδί από τη Γλυφάδα που «έζησε όπως ήθελε»
Σε ηλικία μόλις 43 ετών έφυγε από τη ζωή την Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου ο Βασίλης Μπούτσης, ύστερα από τέσσερις μήνες νοσηλείας σε κωματώδη κατάσταση, συνέπεια ανακοπής καρδιάς που υπέστη.
Ο Βασίλης Μπούτσης έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 43 ετών, σκορπίζοντας βαθιά θλίψη στην κοινωνία της Γλυφάδας.
Ένα παιδί της περιοχής, ιδιαίτερα αγαπητό στη γενιά του, που τα τελευταία χρόνια είχε επιλέξει συνειδητά να αφήσει την Αθήνα και να εγκατασταθεί στο Δίκορφο Ιωαννίνων, πραγματοποιώντας ένα όνειρο που, όπως έλεγε ο ίδιος, κουβαλούσε από πάντα.
Σε ηλικία μόλις 43 ετών έφυγε από τη ζωή την Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου ο Βασίλης Μπούτσης, ύστερα από τέσσερις μήνες νοσηλείας σε κωματώδη κατάσταση, συνέπεια ανακοπής καρδιάς που υπέστη. Φίλοι του περιγράφουν στο NouPou ότι, καθώς έμενε μόνος, η βοήθεια άργησε να φτάσει και η καθυστέρηση στον εντοπισμό του αποδείχθηκε καθοριστική: Παρά τη μάχη που ο ίδιος έδωσε όλο αυτό το διάστημα της νοσηλείας του, τελικά ο Βασίλης δεν τα κατάφερε. Η είδηση του θανάτου του σκόρπισε βαθιά θλίψη στη Γλυφάδα, όπου ο Βασίλης ήταν ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα και αγαπητά πρόσωπα της γενιάς του.
Μοναχοπαίδι, γιος δύο γιατρών, μεγάλωσε στα νότια, πήγε σχολείο στη Γλυφάδα και διαμόρφωσε από νωρίς έναν μεγάλο κύκλο φίλων που τον συνόδευσε σε όλη του τη ζωή. Έχασε τη μητέρα του σε μικρή ηλικία, μια απώλεια που τον σημάδεψε, χωρίς όμως να αλλοιώσει την ανοιχτή και φωτεινή του φύση. Όσοι τον γνώριζαν κάνουν λόγο για έναν άνθρωπο με σπάνια καλοσύνη, κοινωνικότητα και αυθεντική χαρά για τη ζωή.
Επαγγελματικά δραστηριοποιήθηκε για χρόνια στον όμιλο Σταθοκωστόπουλου, ενώ στη συνέχεια προχώρησε και σε δικές του επιχειρηματικές κινήσεις, όπως το άνοιγμα ενός beach bar στην παραλία της Βούλας. Το καλοκαίρι, η θάλασσα, οι παρέες και η έντονη κοινωνική ζωή ήταν στοιχεία που ταίριαζαν απόλυτα με την ιδιοσυγκρασία του, όπως μας μεταφέρουν άνθρωποι που τον γνώριζαν.
Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, πήρε μια απόφαση που, όπως έλεγε ο ίδιος, κουβαλούσε μέσα του από πάντα. Επέλεξε να αφήσει την Αθήνα και να μετακομίσει μόνιμα στο Δίκορφο Ιωαννίνων, το χωριό της μητέρας και της γιαγιάς του. Εκεί, κοντά στη φύση, αναζήτησε μια πιο ήσυχη, ουσιαστική καθημερινότητα, μακριά από το άγχος και την ένταση της πόλης. Σε φίλους του περιέγραφε με ενθουσιασμό τα πρωινά που περπατούσε ή έτρεχε δίπλα στη λίμνη Ιωαννίνων, τη σιωπή, την καθαρότητα του τοπίου.
Η δημοσιογράφος Πάμελα Λύτρα γνώριζε τον Βασίλη από παιδί – ήδη από το νηπιαγωγείο – και περιγράφει στο NouPou έναν άνθρωπο «με τα ίδια φωτεινά μάτια και το ίδιο παιδικό χαμόγελο» στις εύκολες και στις δύσκολες στιγμές. «Όλοι έχουν να πουν κάτι όμορφο για εκείνον. Δεν είναι τυχαίο», σημειώνει. Θυμάται όταν πριν από μερικά χρόνια εκείνος πήρε τη μεγάλη απόφαση να φύγει από την Αθήνα και να εγκατασταθεί μόνιμα στο Δίκορφο, μια επιλογή που δεν ήταν παρορμητική, αλλά βαθιά ριζωμένη επιθυμία ζωής. «Τον έβλεπες να φωτίζεται όταν σου μιλούσε για τη ζωή του εκεί. Σου περιέγραφε τις στιγμές του με έναν τρόπο σχεδόν μαγικό».
Σε μία από τις τελευταίες τους συνομιλίες τής είχε πει: «Είμαι εκεί που πάντα ήθελα να είμαι». Μια φράση που σήμερα αποκτά ακόμη μεγαλύτερο βάρος. «Είχαμε κρατήσει επαφή», συνεχίζει, «και κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι δεν έχω νέα του, δεν απαντούσε στα μηνύματα. Τότε άρχισα να σκέφτομαι ότι κάτι δεν πάει καλά». Η ανησυχία της, όπως αποδείχθηκε, δεν ήταν αβάσιμη.
Η Μαριλίζα Γραμμένου, συμμαθήτριά του από τα σχολικά χρόνια, διηγείται στο NouPou: «Με τον Βασίλη ήμασταν μαζί στο σχολείο. Ήταν ένα φοβερά λαμπερό πλάσμα. Παρότι βίωσε δυσκολίες σε πολύ μικρή ηλικία, κατάφερε αυτές οι δυσκολίες να μη του στερήσουν ούτε την παιδικότητά του, ούτε τη λάμψη και την καλοσύνη του, ούτε τον τρόπο που έβλεπε τον κόσμο».
Ιδιαίτερη σημασία δίνει και εκείνη στην απόφασή του να φύγει από την Αθήνα και να εγκατασταθεί στο χωριό. «Χαίρομαι που τα τελευταία χρόνια της ζωής του κατάφερε να ζήσει το όνειρό του, να πάει στο χωριό, να φύγει από το στρες και το άγχος. Αυτό που λέμε όλοι “δεν βαριέσαι, θα το κάνουμε του χρόνου”, ο Βασίλης το έκανε. Ήταν ένας άνθρωπος που έζησε τη ζωή με το κουτάλι. Είχε εμπειρίες για δέκα ζωές. Είχε ζήσει και τα δύσκολα και τα όμορφα, αλλά όταν τον συναναστρεφόσουν ένιωθες μόνο την καλοσύνη του. Άλλοι άνθρωποι, με λιγότερα προβλήματα από εκείνον, δεν καταφέρνουν να είναι πάντα τόσο καλοί και θετικοί. Έβλεπε όμορφα τους ανθρώπους, γιατί ήταν “όμορφος” ο ίδιος».
Ο γνωστός σεφ Γιώργος Παπακώστας θυμάται, μέσα από προσωπική του ανάρτηση στα social media, ένα περιστατικό από τα σχολικά τους χρόνια. Όπως περιέγραψε, σε μια περίοδο που δεχόταν bullying από συμμαθητή του, ο Βασίλης παρενέβη αποφασιστικά και τον προστάτευσε, χωρίς να έχουν ιδιαίτερη σχέση μεταξύ τους:
«Το πολύ μακρινό ‘96 άλλαξα σχολεία και πήγα σε ένα ιδιωτικό που μόλις είχε ανοίξει. Όλοι ήμασταν καινούριοι εκεί και λίγα παιδιά γνωρίζονταν μεταξύ τους, άρα τις πρώτες εβδομάδας χτιζόντουσαν οι παρέες και οι καινούριες φιλίες. Όμως μαζί με τις παρέες χτιζόταν και η ανάγκη κάποιων “κακών παιδιών” να επιβληθούν. Να δοκιμάσουν τα όρια, να βγάλουν κόμπλεξ και να δείξουν τη δύναμή τους. Ένα από αυτά τα παιδιά, μεγαλόσωμο και γυμνασμένο, με παρέες μεγαλύτεων επέλεξε να μου κάνει bullying σε κάθε ευκαιρία που έβρισκε. Εγώ είχα μεγαλώσει σε ένα σπίτι όπου η ευγένεια ήταν σχεδόν υποχρεωτική. Στα μαγαζιά του μπαμπά που πήγαινα και δούλευα μερικά Σαββατοκύριακα ο πληθυντικός μεταξύ του προσωπικού ήταν κανόνας. Ακόμα και στο χωριό που πηγαίναμε διακοπές υπήρχε αγάπη και μια προστασία από όλους. Δεν είχα βιώσει ποτέ μου την αδικία, τη βία, τον χλευασμό και δεν ήξερα πώς να αντιδράσω στο bullying. Απλά ευχόμουν να βαρεθεί να ασχολείται. Μία μέρα λοιπόν που αυτό το παιδί με ενοχλούσε και εγώ δεν μπορούσα να αμυνθώ, έτυχε να μπει στην αίθουσα ο Βασίλης. Και αυτός ήταν μαγκάκος, γυμνασμένο, με ξυρισμένο μαλλί αλλά με μία καλοσύνη στο βλέμα. Δεν θυμάμαι να γνωριζόμασταν ιδιαίτερα. Ίσως να είχαμε συστηθεί απλά. Έπιασε όμως τον άλλον και τον απείλησε να μην με ξαναπλησιάσει, όπως και έγινε. Ποτέ δεν κάναμε παρέα με τον Βασίλη, πάντα υπήρχε μια αμοιβαία συμπάθεια, βρισκόμασταν αραιά και που σε γάμους φίλων, αλλά μέχρι εκεί. Δεν του είπα ποτέ ευχαριστώ για τότε, ίσως γιατί τόσα χρόνια δεν το θυμόμουν καν. Ίσως να μην το θυμόμουν σαν κάτι σημαντικό. Μέχρι σήμερα το πρωί… που έμαθα ότι ο Βασίλης έφυγε. Αντίο ρε Βασίλη! Θα στα πω από κοντά όταν βρεθούμε πάλι. Εις το επανιδείν».
Αυτή η ιστορία ίσως να αποτυπώνει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο τον χαρακτήρα του Βασίλη: παρών όταν χρειαζόταν, γενναιόδωρος, με καλοσύνη και ενσυναίσθηση. Ένας άνθρωπος που αγαπήθηκε από μια ολόκληρη πόλη, η οποία σήμερα τον αποχαιρετά μουδιασμένη και βαθιά συγκινημένη. Ένας πρόωρος αποχαιρετισμός σε έναν άνθρωπο που έζησε με ένταση, αυθεντικότητα και ανοιχτή καρδιά.
Η τελετή αποχαιρετισμού του Βασίλη Μπούτση θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 28/2 στις 13:30 στο Αποτεφρωτήριο Ριτσώνας, παρουσία συγγενών, φίλων και ανθρώπων που θέλουν να του πουν το τελευταίο αντίο.
