Μια δυσάρεστη είδηση συγκλονίζει την οικογένεια του Mega, καθώς ο μοντέρ Κώστας Κοσμίδης άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία μόλις 52 ετών.
Ο τηλεοπτικός σταθμός του Mega, εξέδωσε ανακοίνωση για τον απρόσμενο θάνατο του μοντέρ Κώστα Κοσμίδη, ο οποίος άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία μόλις 52 ετών.
Ο Κώστας Κοσμίδης ήταν κεντρικό στέλεχος στο τμήμα μοντάζ του Mega, ενώ παράλληλα είχε ενεργή ενασχόληση με τη φωτογραφία
Ο σταθμός αποχαιρετά με βαθιά θλίψη έναν δικό του άνθρωπο, έναν πολύτιμο φίλο και έναν εξαιρετικό συνεργάτη, ο οποίος απεβίωσε ξαφνικά το βράδυ, καθώς τον πρόδωσε η καρδιά του. Ο Κώστας, που είχε επίσης το πάθος της φωτογραφίας, προσέφερε τις υπηρεσίες του στο τμήμα του μοντάζ και είχε καταφέρει να κερδίσει την αγάπη και την εκτίμηση όλων των συναδέλφων του.
Η απώλειά του αφήνει ένα μεγάλο κενό, καθώς όλοι τον χαρακτήριζαν για τον άψογο επαγγελματισμό του, ενώ η παρουσία του ενέπνεε ένα σπάνιο αίσθημα ασφάλειας και σιγουριάς σε κάθε του συνεργασία.
Δείτε το βίντεο:
Mega: Λίγα λόγια για τον Κώστα Κοσμίδη
Ο Κώστας ξεχώριζε για την παροιμιώδη ψυχραιμία του. Οι συνάδελφοί του περιγράφουν έναν άνθρωπο που, ακόμη και κάτω από την πίεση του χρόνου και των «breaking news», παρέμενε ο βράχος πάνω στον οποίο μπορούσαν όλοι να στηριχτούν. Αυτή η «ασφάλεια» που ενέπνεε δεν ήταν μόνο επαγγελματική κατάρτιση, αλλά αποτέλεσμα ενός σπάνιου χαρακτήρα που ήξερε να διαχειρίζεται την κρίση με ευγένεια και χαμόγελο.
Παράλληλα με την πορεία του στο μοντάζ, ο Κώστας Κοσμίδης υπηρέτησε με πάθος την τέχνη της φωτογραφίας. Αυτή η ιδιότητά του εξηγεί σε μεγάλο βαθμό την ιδιαίτερη ματιά που είχε στη δουλειά του. Κατανοούσε το φως, τη σύνθεση και τη δύναμη της εικόνας, στοιχεία που μετέφερε αυτούσια στη ροή των πλάνων που μοντάριζε. Για εκείνον, η εικόνα δεν ήταν απλώς πληροφορία, αλλά ένα μέσο έκφρασης και ανάδειξης της αλήθειας.
Το κενό που αφήνει πίσω του είναι δυσαναπλήρωτο, κυρίως σε ανθρώπινο επίπεδο. Η ανακοίνωση του Mega, η οποία μιλούσε για «πόνο ψυχής», αντικατοπτρίζει το κλίμα που επικρατεί στους διαδρόμους του σταθμού. Όταν ένας άνθρωπος φεύγει τόσο απροσδόκητα, η σιωπή που ακολουθεί στις μονάδες μοντάζ είναι εκκωφαντική. Οι φίλοι και οι συνεργάτες του κάνουν λόγο για έναν άνθρωπο που δεν δημιούργησε ποτέ εντάσεις, που ήταν πάντα πρόθυμος να βοηθήσει τους νεότερους και που αποτελούσε το «λιμάνι» σε ένα περιβάλλον που δεν σταματά ποτέ να τρέχει.
