Αυτό το 7χρονο ούρλιαζε από τον πόνο, και οι γείτονες ανήσυχοι κάλεσαν την αστυνομία. Αυτό που αντίκρισαν οι αστυνομικοί τους κατατρόμαξε, αφού το παιδί ήταν γεμάτο εγκαύματα.
Το 2011, υπήρξε μία τραγική φωτιά στην πόλη Μunkatch στην δυτική Ουκρανία. Οι φλόγες κατέστρεψαν αρκετά κτίρια, ωστόσο δεν υπήρχε κανένας τραυματίας. Τουλάχιστον αυτό νόμιζαν οι αρχές μέχρι που ανακάλυψαν την φρικτή αλήθεια.
Περίπου έναν χρόνο μετά τη φωτιά, το τμήμα κοινωνικών υπηρεσιών της πόλης δέχτηκε μία ανησυχητική πληροφορία: ένας γείτονας ανέφερε πως υπήρχε ένα 7χρονο παιδί στην γειτονιά του που χρειαζόταν αμέσως ιατρική βοήθεια γιατί το παραμελούσε σε υπερβολικό βαθμό η οικογένειά του.
Αστυνομικοί και κοινωνικοί λειτουργοί πήγαν να ερευνήσουν την καταγγελία αλλά δεν περίμεναν με τίποτα αυτό που αντίκρισαν. Βρήκαν ένα αγόρι με σοβαρά εγκαύματα σε όλο του το σώμα. Το χειρότερο ήταν πως τα τραύματά του ήταν αρκετά παλιά και ήταν τυλιγμένα με βρώμικα κουρέλια.
Όπως αποδείχτηκε, ο μικρός Ίλχορ Λάκοτοτσ είχε καεί σε εκείνη την φωτιά ένα χρόνο πριν, Περίπου το 30% του δέρματός του ήταν άσχημα καμένο και δεν είχε δεχτεί ποτέ κάποια θεραπεία. Αντί να το πάνε στο νοσοκομείο, οι γονείς του είχαν απλά καλύψει τα τραύματα με παλιά πανιά και τον είχαν βάλει το κρεβάτι για να ‘ξεκουραστεί.’
Ο πόνος πρέπει να ήταν αβάσταχτος και ο μικρός Ίλχορ είχε περάσει μήνες κουλουριασμένος στο κρεβάτι, ανήμπορος να κουνηθεί. Είχε μείνει σ’αυτή τη στάση για τόσο πολύ που η σπονδυλική του στήλη είχε παραμορφωθεί και το δεξί του χέρι είχε κολλήσει στον κορμό του. Το γεγονός πως ζούσε ακόμα ήταν ένα πραγματικό θαύμα, όπως και αυτό που συνέβη σε αυτά τα κορίτσια που σώθηκαν από μια άλλη τεράστια φωτιά.
Οι κοινωνικοί λειτουργοί αμέσως τον μετέφεραν στο νοσοκομείο ενώ οι αστυνομικοί ανέκριναν τους γονείς του. Κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί είχαν αγνοήσει τον πόνο του για τόσο πολύ καιρό. Επειδή ήταν αντιμέτωποι με κατηγορίες κακοποίησης, οι γονείς του ξέφυγαν από τις αρχές και άφησαν τον γιο τους πίσω.
Παραδόξως, ο Ίλχορ δεν στενοχωρήθηκε καθόλου που οι γονείς του είχαν φύγει. Πράγματι, ήταν χαρούμενος που ελευθερώθηκε από αυτούς. Στο νοσοκομείο, το μικρό αγόρι τελικά δέχτηκε την ιατρική φροντίδα που χρειαζόταν. Οι γιατροί κατάφεραν να ξεκολλήσουν το χέρι του από τον κορμό του και έμειναν έκπληκτοι από την στάση του και την δίψα του για ζωή.
Ο Μπογκντάν Κικίνα, ο διευθυντής του τοπικού ορφανοτροφείου, δεν μπορούσε να συγκρατήσει τα δάκρυά του όταν είδε τον Ίλχορ για πρώτη φορά. Το αγόρι ήταν πολύ αδύναμο και μικρό για την ηλικία του, ζυγίζοντας μόλις 13,5 κιλά. Μπορούσε όμως και εκείνος να δει την θέλησή του για ζωή και υποσχέθηκε να κάνει ότι ήταν δυνατόν για να το βοηθήσει.
Ο Μπογκντάν φέρθηκε στον μικρό Ίλχορ σαν να ήταν γιος του και ήθελε πολύ να του προσφέρει μία φυσιολογική ζωή. Μίλησε με όποιον ήξερε και ζήτησε από τα τοπικά μέσα να τον βοηθήσουν να βρει τους καλύτερους ειδικούς στην Ουκρανία για να τον βοηθήσουν με τα τραύματά του. Λίγους μήνες αργότερα, οι προσπάθειές του απέδωσαν: ο Ίλχορ δέχτηκε πρόσκληση από το νοσοκομείο παίδων Shriners της Βοστώνης.
Η θεραπεία που δέχτηκε εκεί τον βοήθησε να γίνει υγιής. Μέσα σε τρία χρόνια είχε κάνει σχεδόν 20 επεμβάσεις. Παρόλο τον πόνο, ποτέ δεν το έβαζε κάτω. Μετά από τόσο καιρό που είχε περάσει ξαπλωμένος, δεν έχανε ευκαιρία για να παίξει, να τρέξει και να τραγουδήσει όπως και κάθε άλλο παιδί της ηλικίας του.
Τώρα είναι 11 χρονών και η ιστορία του έχει τραβήξει πάνω του πολλά βλέμματα. Πλέον ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο για να μοιραστεί την ιστορία του με άλλους. Έχει ακόμα πολλές επεμβάσεις να κάνει αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία πως θα τα καταφέρει μια χαρά. Ο μικρός μαχητής έχει περάσει πολλά και τίποτα δεν τον σταματάει τώρα.
Τι γενναίο παιδί! Η θέλησή του για ζωή αποτελεί πηγή έμπνευσης για όλους μας, δεν συμφωνείτε;
