Στο αποτεφρωτήριο της Ριτσώνας το τελευταίο «αντίο» στον Αλέξη Σταμάτη
Σήμερα, Παρασκευή 24 Ιουλίου ειπώθηκε το τελευταίο «αντίο» στον αείμνηστο συγγραφέα, Αλέξη Σταμάτη, ο οποίος άφησε την τελευταία του πνοή στις 20 Ιουλίου σε ηλικία 67 ετών μετά από προβλήματα που αντιμετώπιζε με την υγεία του.
Σε κλίμα βαθιάς οδύνης και πένθους φίλοι, συγγενείς και άνθρωποι από τον καλλιτεχνικό χώρο έδωσαν το «παρών» προκειμένου να αποχαιρετήσουν για τελευταία φορά τον σπουδαίο καλλιτέχνη.
Ποιος ήταν ο Αλέξης Σταμάτης
Γεννημένος το 1960 στην Αθήνα, ο Αλέξης Σταμάτης δεν ακολούθησε εξαρχής τον δρόμο της λογοτεχνίας. Αρχικά φοίτησε για έναν χρόνο στο Μαθηματικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών, ωστόσο στη συνέχεια στράφηκε στην αρχιτεκτονική, την οποία σπούδασε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Αργότερα πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στην αρχιτεκτονική και τον κινηματογράφο στο Λονδίνο.
Η πρώτη του εμφάνιση στον χώρο της πεζογραφίας έγινε το 1998 με το μυθιστόρημα «Ο έβδομος ελέφαντας», το οποίο μάλιστα κυκλοφόρησε και στη Μεγάλη Βρετανία από τον εκδοτικό οίκο Arcadia Books. Ωστόσο, ιδιαίτερη αναγνώριση γνώρισε με το έργο του «Μπαρ Φλωμπέρ», το οποίο μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες και αποτέλεσε ένα από τα πιο γνωστά βιβλία του.
Σημαντική στιγμή στην καριέρα του αποτέλεσε και η «Αμερικάνικη φούγκα», η οποία τιμήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες με το Διεθνές Βραβείο Λογοτεχνίας του Αμερικανικού Ομοσπονδιακού Ιδρύματος Τεχνών, ενώ εκδόθηκε και στην αμερικανική αγορά. Παράλληλα με τη συγγραφή μυθιστορημάτων, ο Αλέξης Σταμάτης ασχολήθηκε με την ποίηση, το θέατρο και τον κινηματογράφο. Έγραψε θεατρικά έργα που παρουσιάστηκαν σε σημαντικές σκηνές της Αθήνας, ενώ υπέγραψε και το σενάριο της ταινίας «Καταιγίδα». Μέχρι πρόσφατα συνεργαζόταν ως αρθρογράφος με την εφημερίδα «Το Βήμα».
Ο ίδιος προερχόταν από καλλιτεχνική οικογένεια, καθώς ήταν γιος του αρχιτέκτονα Κώστα Σταμάτη και της αγαπημένης ηθοποιού Μπέτυς Αρβανίτη. Στην προσωπική του ζωή είχε δημιουργήσει τη δική του οικογένεια με την ηθοποιό Εύα Σιμάτου, με την οποία απέκτησαν έναν γιο, τον Ερμή.
Αλέξης Σταμάτης: Η τελευταία συγκλονιστική ανάρτηση πριν φύγει από τη ζωή μέσα από το νοσοκομείο – “Δεν περιμένω…”
Λίγες ημέρες πριν από τον θάνατό του, ο Αλέξης Σταμάτης έκανε μια ανάρτηση που σήμερα αποκτά ιδιαίτερη συναισθηματική βαρύτητα. Ο συγγραφέας και γιος της Μπέτυς Αρβανίτη, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 67 ετών έπειτα από μάχη με μια σπάνια αιματολογική ασθένεια, μοιράστηκε με τους διαδικτυακούς του φίλους ένα βαθιά προσωπικό κείμενο, αφιερωμένο στην ανώνυμη αιμοδοσία, την ελπίδα και τη δύναμη της ανθρώπινης προσφοράς.
Με αφορμή μια φωτογραφία από το δωμάτιο του νοσοκομείου, ο Αλέξης Σταμάτης κατέγραψε τις σκέψεις του για την αναμονή, την αγωνία και την αξία της ζωής, μέσα από τον ιδιαίτερο, ποιητικό λόγο που χαρακτήριζε τη γραφή του.
“Οι παλιοί αλχημιστές περίμεναν την πρώτη σταγόνα του ελιξιρίου με απελπισία που έμοιαζε ήδη με πίστη. Η αναμονή έχει κάτι από ναό και από σφαγείο. Στον ίδιο χώρο ελπίδα και αποσύνθεση…”, έγραφε στην αρχή της ανάρτησής του, περιγράφοντας το άδειο μεταλλικό στήριγμα της σακούλας αίματος που βρισκόταν δίπλα του.
Στη συνέχεια, αναφέρθηκε στη σημασία της ανώνυμης αιμοδοσίας, χαρακτηρίζοντας το αίμα ως την ύψιστη πράξη αλληλεγγύης μεταξύ αγνώστων.
“Το αίμα. Η μόνη αριστοκρατία που δεν αναγνωρίζει τίτλους… Ένας άγνωστος θα κατοικήσει για λίγο μέσα σου. Κανένα μυστήριο της Εκκλησίας δεν υπήρξε πιο κυριολεκτικό… Δεν περιμένω ένα φάρμακο αλλά έναν επισκέπτη. Η ευγένεια της ανωνυμίας. Μορφή αγάπης που δεν επιθυμεί να αγαπηθεί πίσω… Ο πρώτος άνθρωπος γεννήθηκε από το αίμα μιας γυναίκας. Ο τελευταίος ίσως σωθεί από το αίμα ενός ξένου”.
Δείτε την ανάρτηση:
Αναλυτικά η ανάρτηση του Αλέξη Σταμάτη
“Οι παλιοί αλχημιστές περίμεναν την πρώτη σταγόνα του ελιξιρίου με απελπισία που έμοιαζε ήδη με πίστη. Η αναμονή έχει κάτι από ναό και από σφαγείο. Στον ίδιο χώρο ελπίδα και αποσύνθεση, όπως τα άνθη σε ένα φέρετρο συνεχίζουν να ευωδιάζουν χωρίς να αντιλαμβάνονται τον νεκρό.
Το αίμα. Η μόνη αριστοκρατία που δεν αναγνωρίζει τίτλους. Η μόνη βασιλεία που αλλάζει σώματα χωρίς επανάσταση. Οι άνθρωποι επινόησαν σύνορα, σημαίες, επώνυμα, τραπεζικούς λογαριασμούς, γενεαλογικά δέντρα. Το αίμα γελάει σιωπηλά με όλες αυτές τις δηθενιές. Κυκλοφορεί στις φλέβες σαν ανώνυμος περιπλανώμενος, αδιάφορος για την ηθική μας, για τις φιλοδοξίες μας, για τις μικρές αισχρότητες με τις οποίες και καλά στολίζουμε τη λέξη “χαρακτήρας”. Ένας άγνωστος θα κατοικήσει για λίγο μέσα σου
Κανένα μυστήριο της Εκκλησίας δεν υπήρξε πιο κυριολεκτικό.
Κοιτάζω το άδειο μεταλλικό στήριγμα που σε λίγο θα κρατά τη σακούλα του αίματος,
δεν περιμένω ένα φάρμακο αλλά έναν επισκέπτη. Έναν αθέατο συνοδοιπόρο που θα περάσει από κάθε γωνιά του σώματός μου, θα ακουμπήσει τα πιο σκοτεινά τοπία της ύπαρξής μου και θα φύγει χωρίς να μάθει ποτέ το όνομά μου. Η ευγένεια της ανωνυμίας. Μορφή αγάπης που δεν επιθυμεί να αγαπηθεί πίσω.
Πόσο αλλόκοτο Περάσαμε αιώνες υμνώντας την αυτάρκεια, ενώ το σώμα γνώριζε πάντοτε την αλήθεια. Δεν υπάρχει αυτάρκεια. μόνο ανταλλαγή.
Ο πρώτος άνθρωπος γεννήθηκε από το αίμα μιας γυναίκας. Ο τελευταίος ίσως σωθεί από το αίμα ενός ξένου”.
