Βαθιά θλίψη και σοκ επικρατεί στον χώρο του ελληνικού αθλητισμού μετά την είδηση του θανάτου του Τάκη Γκώνια, σε ηλικία μόλις 54 ετών, λίγες μόλις εβδομάδες μετά τον χαμό του Παρασκευά Άντζα
Έφυγε πρόωρα από τη ζωή, μόλις 54 ετών, βυθίζοντας στο πένθος την αθλητική κοινότητα, ο Τάκης Γκώνιας, παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής και προπονητής, που άφησε ανεξίτηλο το στίγμα του στα ελληνικά και ευρωπαϊκά γήπεδα με το ήθος, την ποιότητα και την ιδιαίτερη προσωπικότητά του. Σύμφωνα με πληροφορίες, ηττήθηκε στη μάχη με τον καρκίνο.
Το «αντίο» από την ομάδα που τον ανέδειξε
Η τραγική είδηση έγινε γνωστή μέσα από επίσημη ανακοίνωση της ΠΑΕ Λεβαδειακός, της ομάδας της Βοιωτίας όπου ο Τάκης Γκώνιας έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα και τίμησε τη φανέλα της για μια πενταετία.
Στην ανακοίνωσή του, ο σύλλογος αναφέρει:
«Η ΠΑΕ Λεβαδειακός εκφράζει τη βαθύτατη θλίψη της για την απώλεια του Τάκη Γκώνια. Ο Τάκης Γκώνιας υπηρέτησε τον ελληνικό αθλητισμό με ήθος, προσωπικότητα και πάθος για το ποδόσφαιρο, αφήνοντας το δικό του ξεχωριστό αποτύπωμα, μέσα από τη σπουδαία καριέρα του στα ελληνικά και τα ευρωπαϊκά γήπεδα.
Η θλίψη είναι ακόμα μεγαλύτερη για την οικογένεια του Λεβαδειακού, καθώς στην ομάδα μας έκανε τα πρώτα του βήματα στο ποδόσφαιρο, τιμώντας για πέντε χρόνια τη φανέλα του συλλόγου. Η μνήμη του θα παραμείνει ζωντανή μέσα από την πορεία και την προσφορά του για το άθλημα, αλλά κυρίως τους αγαπημένους του ανθρώπους.
Η οικογένεια του Λεβαδειακού εκφράζει τα ειλικρινή της συλλυπητήρια στους οικείους του και εύχεται δύναμη και κουράγιο σε αυτές τις δύσκολες στιγμές.
Καλό ταξίδι, Τάκη».
Δείτε το βίντεο:
Μια σπουδαία καριέρα εντός και εκτός συνόρων
Γεννημένος στη Λιβαδειά στις 6 Οκτωβρίου 1971, ο Τάκης (Παναγιώτης) Γκώνιας ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τον Π.Σ. Παναθηναϊκό στο Κυριάκι Βοιωτίας. Γρήγορα ξεχώρισε για την εξαιρετική τεχνική του κατάρτιση ως επιθετικός μέσος και την υψηλή ποδοσφαιρική του ευφυΐα.
Στη μακρά και επιτυχημένη του πορεία στα γήπεδα, φόρεσε τις φανέλες ορισμένων από τις σπουδαιότερες ελληνικές ομάδες, όπως του Ολυμπιακού, του Ηρακλή, του Πανιωνίου και του Πανηλειακού. Παράλληλα, δοκίμασε τις δυνάμεις του και στο εξωτερικό, αγωνιζόμενος στην ισπανική Σπόρτινγκ Χιχόν καθώς και στις ιταλικές Μεσίνα και Κροτόνε.
Η παρουσία του στην Εθνική Ελλάδας
Στις 19 Αυγούστου 1997, φόρεσε για πρώτη φορά τη φανέλα της Εθνικής Ανδρών, σημειώνοντας μάλιστα με εύστοχη εκτέλεση πέναλτι, το τελικό 2–1, στη φιλική αναμέτρηση κόντρα στην Κύπρο. Χρίστηκε δεύτερη φορά διεθνής, έξι μήνες αργότερα, αντικαθιστώντας τον Κώστα Φραντζέσκο σε φιλικό αγώνα.
Από τα τηλεοπτικά πλατό και το γκολφ, στους πάγκους
Μετά την ολοκλήρωση της ποδοσφαιρικής του καριέρας, εργάστηκε με επιτυχία ως τηλεοπτικός σχολιαστής, ξεχωρίζοντας για τις αναλυτικές και εύστοχες τοποθετήσεις του. Παράλληλα, έδειξε το πολύπλευρο ταλέντο του στον αθλητισμό, ασχολούμενος με το γκολφ, όπου κατάφερε να φτάσει σε επαγγελματικό επίπεδο με τον Όμιλο Γκολφ της Γλυφάδας.
Ωστόσο, η μεγάλη του αγάπη παρέμενε το ποδόσφαιρο. Αφού ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή του στην προπονητική, ξεκίνησε μια νέα καριέρα από τους πάγκους:
- 2013: Πρώτο προπονητικό βήμα στη Γλυφάδα.
- 2015: Ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Επισκοπής.
- 2016: Προπονητής στην Καλλιθέα, με highlight τη σπουδαία νίκη επί του Ατρόμητου με 1–0 για το Κύπελλο Ελλάδας.
- 2017: Ανέλαβε τον Εργοτέλη στη Football League, παρουσιάζοντας ελκυστικό ποδόσφαιρο.
- 2021: Έκανε το μεγάλο βήμα για το εξωτερικό, αναλαμβάνοντας την αιγυπτιακή Πίραμιντς στην Α’ Κατηγορία της Αιγύπτου.
Δείτε το βίντεο:
Ο «ρομαντικός» των ελληνικών πάγκων
Ο Τάκης Γκώνιας υπήρξε μία από τις πιο ιδιαίτερες και αυθεντικές προσωπικότητες του ελληνικού ποδοσφαίρου. Πολλοί τον χαρακτήριζαν ως έναν «ρομαντικό» του αθλήματος, καθώς πίστευε βαθιά στο δημιουργικό παιχνίδι, στην κατοχή της μπάλας, στην ανάπτυξη από την άμυνα και στη σωστή ποδοσφαιρική παιδεία των νέων παικτών.
Παρά τις δυσκολίες του σύγχρονου πρωταθλητισμού, δεν εγκατέλειψε ποτέ τις αρχές και τη φιλοσοφία του, προτιμώντας να υπηρετεί το ποδόσφαιρο, έτσι όπως ο ίδιος το αντιλαμβανόταν. Η απώλειά του αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό και μια σπουδαία παρακαταθήκη ήθους.
