Βαρύ πένθος σκόρπισε στον καλλιτεχνικό χώρο η είδηση του θανάτου του ηθοποιού Γιάννη Δενδρινού, ο οποίος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 43 ετών, προκαλώντας θλίψη σε συναδέλφους, φίλους και όσους είχαν συνεργαστεί μαζί του.
Η δυσάρεστη είδηση έγινε γνωστή μέσα από συγκινητικές αναρτήσεις ανθρώπων που τον γνώρισαν και μοιράστηκαν μαζί του σημαντικές στιγμές της πορείας του.
Πρώτος γνωστοποίησε την απώλεια ο ηθοποιός Χάρης Τζωρτζάκης, ο οποίος αποχαιρέτησε τον φίλο και συνάδελφό του με λόγια γεμάτα συγκίνηση. Στην ανάρτησή του περιέγραψε τον Γιάννη Δενδρινό ως έναν ιδιαίτερα ταλαντούχο, ευαίσθητο, χαμογελαστό και δοτικό άνθρωπο, τονίζοντας πως η απώλειά του άφησε ένα μεγάλο κενό σε όσους τον γνώριζαν.
Συγκινητικό ήταν και το μήνυμα του σκηνοθέτη Χάρη Χαραλάμπους, με τον οποίο είχαν συνεργαστεί και συνδεθεί από τα νεανικά τους χρόνια. Μέσα από τα λόγια του ανακάλεσε μνήμες από τις πρόβες, τα όνειρα, τις συζητήσεις και τις κοινές τους καλλιτεχνικές αναζητήσεις, αποχαιρετώντας τον με βαθιά συγκίνηση και ευχόμενος καλό ταξίδι στον αγαπημένο του φίλο.
Ο Γιάννης Δενδρινός είχε αφήσει το δικό του αποτύπωμα στο ελληνικό θέατρο, συμμετέχοντας σε σημαντικές παραστάσεις και κερδίζοντας την εκτίμηση του θεατρικού χώρου για το ταλέντο και την αφοσίωσή του στην τέχνη. Όσοι συνεργάστηκαν μαζί του μιλούν για έναν άνθρωπο με ήθος, δημιουργικότητα και αγάπη για τη σκηνή, στοιχεία που τον έκαναν ξεχωριστό.
Τα αίτια του θανάτου του δεν έχουν γίνει γνωστά μέχρι στιγμής, ενώ η είδηση της απώλειάς του έχει προκαλέσει κύμα συλλυπητήριων μηνυμάτων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από συναδέλφους, φίλους και θεατές που τον αποχαιρετούν με συγκίνηση.
Η συγκριτική ανάρτηση για τον θάνατο του
Ο Γιάννης μου. Ο Μπαλού μου, όπως τον φώναζα.
Έφυγε ο πιο ταλαντούχος ηθοποιός που είχα την τύχη να γνωρίσω και να συνεργαστώ.
Θα σε θυμάμαι στις πρόβες μας, στα δεκαεννιά μας, στον λόφο του Στρέφη.
Σε εκείνο το μικρό γραφείο στην Αλεξάνδρας. Στη δραματική σχολή. Θα θυμάμαι τη στιγμή που βρήκες το όνομα της τότε ομάδας μας, τους 4Frontal, και πανηγυρίζαμε σαν παιδιά, μέχρι που μας έκανε παρατήρηση ο φύλακας. Θα θυμάμαι τα ξενύχτια, τα όνειρα που κάναμε, τις ατέλειωτες κουβέντες, τις διαφωνίες που πάντα κατέληγαν σε μια αγκαλιά. Θα θυμάμαι τις χαρτοπετσέτες που δάγκωνες κάθε φορά που αγχωνόσουν. Λένε πως οι άνθρωποι πεθαίνουν πραγματικά μόνο όταν τους ξεχάσουμε. Ίσως γι’ αυτό η μνήμη να είναι η πιο δυνατή μορφή αγάπης· γιατί νικά τον χρόνο και αντιστέκεται στην απουσία.
Δείτε την ανάρτηση:
