Σε αντίθεση με άλλους αρχαίους λαούς, οι περισσότεροι αρχαίοι Έλληνες δεν θεωρούσαν τα τατουάζ στοιχείο ομορφιάς ή κοινωνικού κύρους.
Αντίθετα, η δερματοστιξία συνδεόταν συχνά με τη δουλεία, την τιμωρία και τον στιγματισμό.
Οι αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν τατουάζ κυρίως για να σημαδεύουν δούλους, αιχμαλώτους πολέμου ή εγκληματίες. Το σημάδι λειτουργούσε ως μέσο αναγνώρισης και κοινωνικού ελέγχου. Για τον λόγο αυτό, ένας ελεύθερος πολίτης απέφευγε να φέρει μόνιμα σημάδια στο σώμα του, καθώς αυτά μπορούσαν να θεωρηθούν ένδειξη ντροπής.
Οι Αρχαίοι Έλληνες δεν έκαναν δερματοστιξία (τατουάζ) πάνω στο σώμα τους, όμως έκαναν σε όποιον ήθελαν να εξευτελίσουν ή ήταν αποδεικτικό στοιχείο ότι ανήκαν σε κάποιον, όπως γίνεται σήμερα με το σημάδεμα των ζώων.
Η λέξη «στίγμα» προέρχεται από την αρχαία ελληνική πρακτική του σημαδέματος με καυτό σίδερο ή μελάνι. Από εκεί προήλθε και η σύγχρονη έννοια της λέξης, που συνδέεται με την κοινωνική απαξίωση.
Ωστόσο, οι Έλληνες γνώριζαν πολύ καλά την τέχνη των τατουάζ. Μέσα από τις επαφές τους με λαούς όπως οι Θράκες και οι Σκύθες, είχαν δει ότι σε άλλους πολιτισμούς τα τατουάζ αποτελούσαν σύμβολα γενναιότητας, θρησκευτικής πίστης ή κοινωνικής θέσης.
Παρότι υπήρχαν μεμονωμένες εξαιρέσεις, η γενική αντίληψη στην αρχαία Ελλάδα ήταν ότι το ιδανικό ανθρώπινο σώμα έπρεπε να παραμένει φυσικό και αψεγάδιαστο. Έτσι, τα τατουάζ δεν έγιναν ποτέ ευρέως αποδεκτά ως μορφή προσωπικής έκφρασης, όπως συμβαίνει σήμερα.
Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο το 480 π.Χ. πριν από τη μάχη των Θερμοπυλών μερικοί Έλληνες εμήδισαν πήγαν δηλαδή με τους Μήδους (Πέρσες ). Σύμφωνα με το συνέδριο των Ελληνικών πόλεων, οι Έλληνες εκείνοι οι οποίοι μήδισαν από ανάγκη δεν θα τιμωρούνταν, ενώ εκείνοι που συμμάχησαν με τους Πέρσες από δειλία ή με τη θέλησή τους θα τιμωρούνταν σκληρά και παραδειγματικά.
Οι Θηβαίοι με αρχηγό το Λεοντιάδη μόλις είδαν ότι υπερτερούσαν οι Πέρσες αποχώρησαν από τους Έλληνες και προσχώρησαν στο στρατόπεδο των Περσών, δίνοντάς τους γη και ύδωρ. Το αποτέλεσμα ήταν να σωθούν στην αρχή, όμως μόλις παρουσιάστηκαν στο βασιλιά των Περσών, άλλους τους σκότωσαν, τους περισσότερους όμως τους στιγμάτισαν για το λόγο ότι αυτοί που πρόδωσαν την πατρίδα τους, θα πρόδιδαν και στη συνέχεια τους ίδιους. Έτσι μετά την ήττα των Περσών οι στιγματισμένοι ήταν δύσκολο να επιστρέψουν στην Θήβα.
Σύμφωνα με τον Πλούταρχο όταν οι Αθηναίοι νίκησαν σε Ναυμαχία τους Σαμίους, στιγμάτισαν τους αιχμαλώτους με «σάμαινα» που ήταν το κεφάλι γουρουνιού και έμοιαζε με πλοίο Σαμιώτικο. Στη συνέχεια όμως οι Σάμιοι, με αρχηγό τον Μέλισσο αφού νίκησαν τους Αθηναίους σε ναυμαχία για να τους εξευτελίσουν τους στιγμάτισαν στο μέτωπο με μία κουκουβάγια. Αργότερα βέβαια ο Περικλής κατέστρεψε την Σάμο.
Επίσης αν κάποιος δούλος δραπέτευε από τον αφέντη του και τον συλλάμβαναν, του έκαναν τατουάζ το σύμβολο του αφεντικού του, έτσι στη συνέχεια θα ήταν πολύ εύκολος ο τρόπος εντοπισμός του.
Αναφέρεται επίσης ότι ο δούλος του Διογένη μην μπορώντας να τον αντέξει δραπέτευσε. Οι φίλοι του Διογένη τον συνέλαβαν και είπανε στον Διογένη να του κάνουν τατουάζ για να τον τιμωρήσουν.
Ο Διογένης όμως αρνήθηκε και είπε : «Ένας δούλος μπορεί να ζήσει χωρίς το Διογένη, ο Διογένης χωρίς τον δούλο του δεν μπορεί να ζήσει».
Επομένως, οι αρχαίοι Έλληνες δεν απέφευγαν τα τατουάζ επειδή δεν γνώριζαν την ύπαρξή τους, αλλά επειδή τα συνέδεαν κυρίως με την τιμωρία και την κοινωνική υποβάθμιση.
