Η άγνωστη ιστορία του Γιώργου Μαζωνάκη που συγκινεί: Η κίνηση για έναν πατέρα που έκλαιγε μόνος – «Πάρε μια αγκαλιά τον μπαμπά σου»
Μια προσωπική μαρτυρία του φιλολόγου Αλέξανδρου Σουλιώτη για ένα περιστατικό του 2002, όταν ο δημοφιλής τραγουδιστής πηγαίνοντας στην πίστα, στάθηκε δίπλα σε έναν εργαζόμενο που περνούσε δύσκολες στιγμές
Μια άγνωστη ιστορία από το 2002, με πρωταγωνιστή τον Γιώργο Μαζωνάκη, έφερε στο φως ο καθηγητής φιλολογίας Αλέξανδρος Σουλιώτης, περιγράφοντας ένα περιστατικό που, όπως υποστηρίζει, του έχει μείνει έντονα χαραγμένο στη μνήμη.
Η ιστορία εκτυλίχθηκε στην Κομοτηνή, σε μια εποχή κατά την οποία η νυχτερινή διασκέδαση στην επαρχία είχε έντονη δυναμική και οι εμφανίσεις γνωστών καλλιτεχνών προσέλκυαν πλήθος κόσμου.
Τότε, ο Αλέξανδρος Σουλιώτης ήταν φοιτητής και εργαζόταν για ένα διάστημα στην υποδοχή του «Lobby», ενός από τα γνωστά κλαμπ της εποχής. Δίπλα βρισκόταν το «Ηχοδρόμιο», όπου εκείνο το βράδυ εμφανιζόταν ο Γιώργος Μαζωνάκης.
Ο τραγουδιστής είχε ήδη αρχίσει να ξεχωρίζει και το όνομά του βρισκόταν παντού. Ο κόσμος είχε συγκεντρωθεί από νωρίς, ενώ η εικόνα έξω από το νυχτερινό κέντρο ήταν χαρακτηριστική της εποχής: ουρές αυτοκινήτων, κόσμος με επίσημο ντύσιμο και μια βραδιά που προμηνυόταν γεμάτη ένταση και διασκέδαση.
Ο άνθρωπος που έκλαιγε μόνος στο πίσω μέρος του μπαρ
Μέσα σε αυτή τη λαμπερή ατμόσφαιρα, ωστόσο, ένας εργαζόμενος του καταστήματος περνούσε μια δύσκολη προσωπική στιγμή.
Ήταν ένας από τους μεγαλύτερους σε ηλικία εργαζομένους του μαγαζιού. Ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων, που, όπως περιγράφει ο Σουλιώτης, έκανε τη δουλειά του χωρίς να τραβά την προσοχή.
Εκείνο το βράδυ, όμως, στεκόταν μόνος σε ένα σκοτεινό σημείο πίσω από το μπαρ, κοντά στην αποθήκη με τα ποτά. Κάποια στιγμή, ο Σουλιώτης τον είδε να σκουπίζει τα μάτια του.
Όταν τον πλησίασε διακριτικά, ο άνδρας του ζήτησε να τον αφήσει λίγο μόνο.
Αργότερα έγινε γνωστός ο λόγος της συγκίνησής του. Η κόρη του, η οποία ζούσε μακριά, δεν απαντούσε στις τηλεφωνικές του κλήσεις. Είχε προηγηθεί ένας έντονος καβγάς μεταξύ τους και εκείνη, σύμφωνα με την αφήγηση, είχε επιλέξει να μην σηκώνει το τηλέφωνο.
Η απόσταση έκανε τα πράγματα ακόμη πιο δύσκολα. Ο πατέρας δεν μπορούσε να βρεθεί κοντά της, να μιλήσουν πρόσωπο με πρόσωπο και να προσπαθήσουν να λύσουν όσα είχαν συμβεί.
Η ερώτηση του Μαζωνάκη και η απρόσμενη κίνηση
Λίγο πριν ανέβει στην πίστα, ο Γιώργος Μαζωνάκης πέρασε από το σημείο όπου βρισκόταν ο εργαζόμενος.
Σύμφωνα με την προσωπική μαρτυρία του Αλέξανδρου Σουλιώτη, σταμάτησε και τον ρώτησε: «Όλα καλά;»
Ο άνδρας απάντησε ότι ήταν καλά, όμως η απάντησή του δεν έπεισε τον τραγουδιστή. Ο Μαζωνάκης δεν συνέχισε τον δρόμο του. Κάθισε δίπλα του και άρχισε να συζητά μαζί του.
Ο εργαζόμενος λύγισε και του μίλησε για την κόρη του, τις αναπάντητες κλήσεις και τη σιωπή που είχε δημιουργηθεί μεταξύ τους.
Ο Μαζωνάκης, όπως περιγράφει ο Σουλιώτης, δεν επιχείρησε να δώσει συμβουλές. Δεν αρκέστηκε σε μια τυπική φράση παρηγοριάς. Έμεινε και τον άκουσε.
Και στη συνέχεια έκανε κάτι που, σύμφωνα με τη μαρτυρία, κανείς δεν περίμενε.
Ζήτησε το τηλέφωνο της κόρης του.
«Ο Γιώργος ο Μαζωνάκης είμαι…»
Ο τραγουδιστής την κάλεσε από το προσωπικό του τηλέφωνο και της συστήθηκε.
«Κοπελιά, ο Γιώργος ο Μαζωνάκης είμαι. Δε σε ξέρω. Αλλά εδώ δίπλα μου έχω έναν πολύ γλυκό άνθρωπο. Τον μπαμπά σου. Κι όταν τον δεις και βρεθείτε, σε παρακαλώ, κάν’ του μια αγκαλιά και κάν’ το για πάρ’ τη μου», φέρεται να της είπε.
Η σύντομη συνομιλία ολοκληρώθηκε. Ο Μαζωνάκης έδωσε το χέρι στον εργαζόμενο, τον χτύπησε φιλικά στην πλάτη και επέστρεψε στην πίστα για τις τελευταίες πρόβες.
Λίγο αργότερα, ανέβηκε στη σκηνή και τραγούδησε μπροστά σε εκατοντάδες ανθρώπους. Το κοινό τον χειροκρότησε και τον αποθέωσε.
Για τον Σουλιώτη, όμως, η σημαντικότερη στιγμή εκείνης της βραδιάς είχε ήδη συμβεί μακριά από τα φώτα της πίστας.
«Την ώρα που όλοι κοιτούν εσένα, να κοιτάξεις κάποιον άλλον»
Ο καθηγητής φιλολογίας χαρακτηρίζει το περιστατικό ως μια διαφορετική εικόνα του δημοφιλούς τραγουδιστή, μακριά από τη σκηνική του παρουσία και τη δημοσιότητα.
Όπως σημειώνει στη μαρτυρία του, ο Μαζωνάκης εκείνη τη στιγμή δεν συμπεριφέρθηκε ως ένας απρόσιτος «σταρ», αλλά ως ένας άνθρωπος που είδε έναν άλλον άνθρωπο να υποφέρει και επέλεξε να σταθεί δίπλα του.
Ήταν, όπως περιγράφει, μόλις λίγα λεπτά.
Μερικά λεπτά κατά τα οποία ένας άνθρωπος που βρισκόταν λίγο πριν από την εμφάνισή του, μέσα σε μια νύχτα γεμάτη φώτα, μουσική και κόσμο, σταμάτησε για να ακούσει έναν εργαζόμενο που βρισκόταν μόνος στο σκοτάδι.
Και αυτό ακριβώς είναι, σύμφωνα με τον Αλέξανδρο Σουλιώτη, το πραγματικό νόημα της ιστορίας: όχι το χειροκρότημα των πολλών, αλλά η ικανότητα να προσέξεις τον έναν άνθρωπο που εκείνη τη στιγμή χρειάζεται κάποιον δίπλα του.
«Την ώρα που όλοι κοιτούν εσένα, εσύ να κοιτάξεις κάποιον άλλον», καταλήγει χαρακτηριστικά.
Μια ανάμνηση από μια νύχτα του 2002 στην Κομοτηνή, η οποία, περισσότερα από δύο δεκαετίες αργότερα, εξακολουθεί να έχει για τον ίδιο ένα διαφορετικό βάρος.
Δείτε την ανάρτηση:
