Η 12χρονη επέστρεψε στην Ελλάδα, μετά από μία εξαιρετικά δύσκολη περιπέτεια υγείας, έχοντας υποβληθεί σε μεταμόσχευση μυελού των οστών στην Ιταλία, με δότη τον ίδιο της τον πατέρα.
Στη ταινία «La vita è bella» (σ.σ. Η ζωή είναι όμορφη), ένας πατέρας επιστρατεύει όλη του την φαντασία, το χιούμορ και την αγάπη που διαθέτει, προκειμένου να προστατεύσει την αθωότητα του μικρού του γιου, μετατρέποντας τον τρόμο ενός στρατοπέδου συγκέντρωσης, σε ένα «παιχνίδι» γεμάτο ελπίδα. «Αυτό ακριβώς κάναμε και εμείς, όσο ήμασταν στο νοσοκομείο με την Κατερίνα, προκειμένου να μην καταλάβει τίποτα» αναφέρει στο tanea.gr η μητέρα της Εύη Πετρίδου.
Δείτε το βίντεο:
Η 12χρονη επέστρεψε τις προηγούμενες ημέρες στην Ελλάδα, μετά από μία εξαιρετικά δύσκολη περιπέτεια υγείας, έχοντας υποβληθεί σε μεταμόσχευση μυελού των οστών στην Ιταλία, με δότη τον ίδιο της τον πατέρα.
Υπάρχουν στιγμές που η ζωή χωρίζεται βίαια στα δύο. Στο πριν και στο μετά. Για την οικογένεια της Κατερίνας, το «μετά» ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 2024, όταν μία σειρά από ανεξήγητες μελανιές, η εξάντληση, η αλλαγή χρώματος στο πρόσωπο και στο σώμα της 12χρονης, καθώς και το μητρικό ένστικτο που «φώναζε» πως κάτι δεν πάει καλά, οδήγησαν τελικά σε μία διάγνωση που πάγωσε τον χρόνο: Απλαστική αναιμία.
«Από την πρώτη στιγμή όσες εικόνες αντίκρισα, ήταν ακραίες»
Για δύο ολόκληρα χρόνια, το σπίτι τους έμεινε πίσω σαν μία όμορφη ανάμνηση. Τόσο η μητέρα όσο και ο πατέρας, όπως λένε, λειτουργούσαν σαν «στρατιωτάκια», σε έναν πόλεμο επιβίωσης που έμοιαζε ατελείωτος. Γιατροί, εξετάσεις που επαναλαμβάνονταν ξανά και ξανά, αναμονή, αγωνία, φόβος, αλλά και ελπίδα. «Όταν μπήκαμε στο νοσοκομείο, τελικά, αργήσαμε να βγούμε. Αρχικά ήμασταν στην Ελλάδα για μεγάλο χρονικό διάστημα, και παρακαλούσαμε να βρεθεί συμβατός δότης, ανάμεσα σε 40 εκατ. ανθρώπους. Στην συνέχεια μεταβήκαμε στην Ιταλία, όπου εφαρμόστηκε η τεχνική με δότες τους ίδιους τους γονείς, που έχει 50% συμβατότητα».
Στα παιδιατρικά τμήματα στο νοσοκομείο της Ιταλίας, όπως λέει η κα Πετρίδου, ο πόνος αποκτά διάφορα πρόσωπα. «Από την πρώτη στιγμή όσες εικόνες αντίκρισα, ήταν ακραίες. Όταν μπήκαμε στο εξειδικευμένο τμήμα, είδαμε ένα παιδί σε φορείο, να έχει χάσει την ζωή του. Ένα άλλο παιδάκι που είχε ποδήλατο, και βρισκόταν εκεί μαζί με την μαμά του, αργότερα έμαθα ότι έγινε “άγγελος”. Έχουμε ακούσει παιδιά να ουρλιάζουν και την επόμενη ημέρα να επικρατεί σιωπή, που σήμαινε την απώλειά τους. Αν υπάρχει κόλαση για γονείς, σίγουρα είναι αυτή. Δεν μπορώ να φανταστώ κάτι χειρότερο. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν “Χριστέ μου, κάνε το παιδί μου καλά”. Παραλίγο να πέσουμε και θύματα απάτης, αναζητώντας δότη, γιατί σε τέτοιες στιγμές, πιστεύεις τους πάντες».
«Προσπαθούσαμε να φτιάξουμε μία διαφορετική καθημερινότητα»
Η 10χρονη -τότε- Κατερίνα, αντιμετώπιζε την κατάσταση ψύχραιμη, χωρίς να γνωρίζει τι ακριβώς συμβαίνει. Όπως λέει η μητέρα της, η ίδια ήταν πολύ συνεργάσιμη γιατί «ήθελε να ζήσει». Ποτέ δεν της είπαν ότι τίθεται ζήτημα να χάσει την ζωή της. «Ήμασταν 8 μήνες μέσα σε έναν θάλαμο νοσοκομείου. Δεν βγαίναμε καν στον διάδρομο, και δεν ανοίγαμε το παράθυρο. Εγώ, φορούσα στολή, έβγαινα έξω 10 λεπτά, σαν να προαυλιζόμουν, γιατί απαγορευόταν. Κάναμε διαδικτυακά μαθήματα, και πλέον ελπίζουμε να κάνει δια ζώσης. Μέχρι και κορεάτικα μαθήματα κάναμε για να έχει αντιπερισπασμό. Επίσης, κάθε μήνα επέλεγα διαφορετικές ενότητες για να ασχολείται, όπως για παράδειγμα η ζωγραφική και τα επιτραπέζια. Αυτό που προσπαθούσαμε να κάνουμε είναι να φτιάξουμε μία διαφορετική καθημερινότητα, μέσα σε ένα δωμάτιο. Θεωρώ ότι το καταφέραμε. Ήθελα να της δείξω ότι όλο αυτό που βιώνουμε, είναι κάτι μεταβατικό» αναφέρει η κα Πετρίδου και προσθέτει:
«Εάν κάποιος έχει δει την ταινία “Η ζωή είναι όμορφη”, μπορεί να καταλάβει απόλυτα τι ζήσαμε. Προσπαθούσα να την εφαρμόσω με κάθε τρόπο στο νοσοκομείο. Κάναμε παραγγελίες από διάφορες πλατφόρμες, όπως κάνουμε και στην κανονική ζωή μας, και είδαμε αμέτρητες ταινίες. Εκείνη, το πρώτο πράγμα που ζήτησε όταν βγήκε από το νοσοκομείο ήταν να πάμε για ψώνια για να πάρει παιχνίδια, και να φάει κορεάτικο που το λατρεύει».
Όταν επέστρεψαν στην Ελλάδα, την 12χρονη Κατερίνα την περίμενε η κολλητή της στο αεροδρόμιο. «Ήταν τόσο συγκινητικό, γιατί καταφέραμε μετά από τόσο αγώνα να επιστρέψουμε. Στην αρχή, οι πιθανότητες ήταν εναντίον μας, αλλά ο σύζυγός μου πάντα έλεγε ότι υπάρχει ελπίδα. Εγώ λειτουργούσα σαν ρομπότ, γιατί ο πόνος που νιώθεις είναι αφόρητος. Φρόντιζα να κοιμάμαι και να τρέφομαι σωστά, να μην ξεφεύγω καθόλου, για να μπορώ να έχω τον έλεγχο. Ευτυχώς, τώρα μπορούμε να ηρεμήσουμε κάπως».
Το τραγούδι «Φιλί Ζωής»
Από την πλευρά του, ο Ηλίας Γκρέκος, πατέρας της 12χρονης Κατερίνας, αναφέρει πως «έφτασε το παιδί να σωθεί από εμένα. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι δεν το έσωσα εγώ αλλά ο Θεός. Μέσα σε όλη αυτή την κόλαση, είχα ετοιμάσει ένα τραγούδι που συνδέεται άμεσα με όσα ζήσαμε. Λέγεται “φιλί ζωής”, και χωρίς να το έχω γράψει για την συγκεκριμένη κατάσταση που βιώσαμε, ταιριάζει απόλυτα, ενώ έχει γυριστεί στη Ρώμη».
Παράλληλα, οι γονείς της Κατερίνας αναφέρθηκαν και στη μεγάλη στήριξη που έλαβαν όλο αυτό το διάστημα από γιατρούς, φίλους, καλλιτέχνες, αλλά και πολίτες που στάθηκαν στο πλευρό τους, και είναι δίπλα της στην νέα τους αρχή.
