«Θα έγραφα απλά μια λέξη: Τέλος»: Ο Δημήτρης είδε τα παιδικά του χρόνια να καίγονται στο Πόρτο Γερμενό.
Tο Πόρτο Γερμενό μετατράπηκε σε κρανίου τόπο. To reader.gr μίλησε με τον άνθρωπο πίσω από τη φωτογραφία που συμπύκνωσε όλη την απόγνωση, την ώρα που μια ολόκληρη χώρα καίγεται – ξανά – σε ζωντανή μετάδοση.
Το Πόρτο Γερμενό, όπως το ξέραμε, δεν υπάρχει πια. Μετά το σαρωτικό πέρασμα της φωτιάς, στη θέση του απλώνεται μια δυστοπική, καμένη γη. Σπίτια καρβουνιασμένα, αυτοκίνητα-κουφάρια, ένα δάσος που έγινε γκρίζα σκόνη. Στους δρόμους, η μακάβρια σιωπή διακόπτεται μόνο από το θέαμα νεκρών ζώων και τεράστιων βράχων που έχουν αποκλείσει τις διόδους.
Για κάποιους, αυτή είναι άλλη μια είδηση στο αυγουστιάτικο feed. Άλλη μια φωτιά στο ετήσιο, τραγικό ραντεβού της Ελλάδας με την πύρινη κόλαση. Για εμένα, όμως, όπως και για τόσους άλλους, η καταστροφή αυτή είναι κάτι πολύ χειρότερο.
Eίναι ένα κομμάτι του εαυτού μας που έγινε αποκαΐδια. Σε αυτή την παραλία μεγάλωσα. Εκεί έσβησα τα κεράκια στα πρώτα μου γενέθλια, σε εκείνα τα νερά έμαθα να κολυμπάω.
Όταν ξέσπασε το μέτωπο, μέσα στον πανικό, τον καπνό και την εγκατάλειψη, τραβήχτηκε μια φωτογραφία. Σε πρώτο πλάνο ο Δημήτρης, ένα νέο παιδί της περιοχής.
Στέκεται απέναντι στην αρχή της καταστροφής, κρύβει τα μάτια του με το χέρι του και βλέπει το καταπράσινο τοπίο μας να παραδίδεται στις φλόγες. Η φωτογραφία ταξίδεψε αστραπιαία στο διαδίκτυο, κοινοποιήθηκε μαζικά.
Έγινε viral, γιατί ο Δημήτρης, ίσως χωρίς να το καταλάβει εκείνη τη στιγμή, αποτύπωσε απόλυτα και ανατριχιαστικά το πώς νιώθει ο καθένας μας που βλέπει το σπίτι του, τη ζωή του, να χάνεται.
Ενώ όλοι εμείς κάναμε αναλύσεις πίσω από την ασφάλεια μιας οθόνης, ο Δημήτρης βρισκόταν ήδη 24 ώρες στο μέτωπο, παλεύοντας πλάι στους εθελοντές. Μιλήσαμε μαζί του για τη φωτογραφία, τις φλόγες και τη σκληρή πραγματικότητα που καμία κάμερα δεν μπορεί να καταγράψει.
Ξαφνικά, μια εντελώς δική σου, ακραία στιγμή, έγινε story στα κινητά χιλιάδων αγνώστων. Ποια ήταν η πρώτη σου αντίδραση όταν άρχισες να βλέπεις τη φάτσα σου παντού, ενώ γύρω σου γινόταν χαμός;
«Το είδα αργά το βράδυ. Εκείνη την ώρα βρισκόμουν σε ένα σημείο όπου παλεύαμε ακόμα να σβήσουμε τη φωτιά.
Το μόνο που έκανα όταν είδα τη φωτογραφία, ήταν απλά να κλείσω το κινητό και να συνεχίσω. Τίποτα άλλο».
Όλοι εμείς που είδαμε τη φωτογραφία, κάναμε τις δικές μας αναλύσεις τύπου “εδώ καίγεται η παιδική του ηλικία”. Όμως, όταν ήσουν εσύ εκεί και κοιτούσες τις φλόγες, τι πραγματικά σκεφτόσουν; Ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που φοβήθηκες ότι χάνεις;
«Δεν ήταν καν ο φόβος ότι θα τη χάσουμε. Ήταν η απόλυτη συνειδητοποίηση, γιατί το βλέπαμε να χάνεται κυριολεκτικά μπροστά μας. Χανόταν όλη η παιδική μας ηλικία. Τα μέρη όπου μεγαλώσαμε, εκεί που πηγαίναμε και περνούσαμε καλά, γίνονταν στάχτη μπροστά στα μάτια μας».
Υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα σε αυτό που βλέπουμε εμείς στις οθόνες μας ασφαλείς, και σε αυτό που ζούσατε εσείς εκεί. Τι είναι αυτό που δεν πρόκειται να καταλάβει ποτέ κάποιος που απλά βλέπει τη φωτιά κάνοντας scroll από τον καναπέ του;
«Αυτό που δεν μπορεί να νιώσει κάποιος από τον καναπέ του είναι ότι η εικόνα στην τηλεόραση δεν είναι ποτέ κάτι “απλό”. Εκεί που ο θεατής βλέπει απλώς ένα μέτωπο φωτιάς, από πίσω υπάρχουν δεκάδες άνθρωποι που δίνουν μάχη για να το σβήσουν.
Και το χειρότερο; Παλεύουν, τα δίνουν όλα, και τελικά δεν τα καταφέρνουν. Στη δική μας περίπτωση, η φωτιά ήταν απλώς ανεξέλεγκτη».
Αν μπορούσες να πάρεις πίσω τον έλεγχο αυτής της φωτογραφίας που έγινε viral και να βάλεις εσύ μια δική σου λεζάντα – με δικά σου λόγια, χωρίς φίλτρα – τι θα έγραφες από κάτω;
«Με το ιστορικό των πυρκαγιών που έχουμε ζήσει στη γύρω περιοχή όλα αυτά τα χρόνια, το πιο πιθανό είναι ότι θα έγραφα μόνο μία λέξη: Τέλος».
Αυτό το «τέλος» του Δημήτρη βαραίνει πολύ περισσότερο από κάθε κυβερνητική ανακοίνωση, από κάθε βολικό αφήγημα για «ακραία καιρικά φαινόμενα». Είναι το τέλος ενός τόπου που μας μεγάλωσε, το τέλος της αθωότητας για όσους είδαν τον παράδεισό τους να γίνεται κάρβουνο.
Όσο οι κάμερες των καναλιών θα μαζεύουν τον εξοπλισμό τους για να πάνε στην επόμενη καταστροφή, εμείς θα μένουμε εδώ, να κοιτάμε τα βράχια και τα αποκαΐδια.
Το Πόρτο Γερμενό κάηκε, μαζί του κάηκαν και οι αναμνήσεις μας. Και το μόνο που μένει, πέρα από τη στάχτη, είναι αυτή η πνιγηρή οργή για μια χώρα που αφήνει συστηματικά τα παιδιά της να παλεύουν μόνα τους με τις φλόγες.
