«Σήμερα θυμάμαι τη γέννησή σου. Σε τριάντα μέρες θα είναι η επέτειος της δολοφονίας σου, η μέρα που εγώ θα σε χάσω κι εσύ θα μείνεις για πάντα τριάντα τριών», γράφει η μητέρα του Ζακ
«Σήμερα σκέφτομαι τη γέννησή σου, πόσο ήσυχα και ανώδυνα ήρθες στη ζωή μου για να φύγεις με τόση φασαρία και πόνο». Με αυτά τα λόγια, γεμάτα πίκρα για τον άδικο χαμό του παιδιού της, η μητέρα του Ζακ Κωστόπουλου τού στέλνει ένα μήνυμα την ημέρα που θα γιόρταζε τα γενέθλιά του. Σήμερα, ο Ζακ Κωστόπουλος θα γινόταν 41 ετών, όμως «έμεινε για πάντα 33».
Δείτε την ανάρτηση:
Σε μια βαθιά προσωπική και συγκινητική ανάρτηση, η Ελένη Κωστοπούλου επιστρέφει στα δύο άκρα της ζωής του γιου της: στη γέννησή του και στον βίαιο θάνατό του. Θυμάται το μωρό που κοιμόταν στο καλαθάκι του, τη χαρά που ένιωσε όταν τον κράτησε για πρώτη φορά, αλλά και τον άνθρωπο στον οποίο εξελίχθηκε: έναν άνθρωπο που, όπως γράφει, έδινε, συμπαραστεκόταν, βοηθούσε, διεκδικούσε, επέμενε, μαχόταν και αγαπούσε.
Η σημερινή ημέρα, που θα μπορούσε να είναι γεμάτη γέλια, αγκαλιές, φιλιά και ευχές, γίνεται έτσι ακόμη μία υπενθύμιση της απουσίας του. Και αποκτά ακόμη μεγαλύτερο βάρος καθώς, όπως σημειώνει η ίδια, σε τριάντα ημέρες συμπληρώνεται ακόμη μία επέτειος από τη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου.
Ολόκληρη η ανάρτηση
«Σήμερα θα γινόσουν 41. Σήμερα θα ήταν μέρα χαράς, γέλιων, δακρύων, φιλιών και ευχών. Σήμερα θα έκανες τον απολογισμό σου για άλλη μια φορά και σίγουρα θα ήσουν ευχαριστημένος με την περιουσία που είχες αποκτήσει. Αμέτρητες αγκαλιές, μυριάδες φιλιά, άπειρα συναισθήματα, ατέρμονοι αγώνες και νοιάξιμο, ατελείωτο βασανιστικό νοιάξιμο για όλους.
»Γιατί ήσουν άνθρωπος του δίνω, συμπάσχω, βοηθώ, διεκδικώ, επιμένω, μάχομαι, μοιράζομαι, αγαπώ. Και σαν τέτοιος άνθρωπος λάμβανες από τους συνανθρώπους σου τα καλύτερα συναισθήματα και ό,τι έβγαινε μέσα από τις καρδιές τους.
»Το ένιωσα κι εγώ μετά, τόση αγάπη και σεβασμό από ανθρώπους που δεν γνώριζα. Πόσο τυχερός ήσουν που στη σύντομη ζωή σου, γέμισε το μέσα σου με τόσο φως και αγάπη αλλά ίσως να ήταν η αντανάκλαση του δικού σου φωτός και αγάπης που εξέπεμπες και χάριζες απλόχερα σε όλους. Σε αυτή τη ζωή ό,τι δίνεις παίρνεις, αργά η γρήγορα, τώρα η μετά, στη ζωή η στο θάνατο.
»Σήμερα σκέφτομαι τη γέννησή σου, πόσο ήσυχα και ανώδυνα ήρθες στη ζωή μου για να φύγεις με τόση φασαρία και πόνο. Νιώθω ακόμη τη χαρά που ξεχείλιζε από το στήθος μου, που δεν μπορούσα να την περιορίσω, που δεν την είχα φανταστεί, που από τότε όταν βλέπω σκηνές γέννας πάντα κλαίω. Θυμάμαι το καλαθάκι που κοιμόσουν, δίπλα στον κουκλάκι με τη γαλάζια φορεσιά, τα δαντελωτά σεντονάκια , την πλεχτή κουβερτούλα και με πλημμυρίζουν όλα τα συναισθήματα που ένιωθα τότε μέχρι που η αλήθεια να μου ρίξει το χαστούκι της και να τα σκεπάσει όλα η πίκρα.
»Σήμερα θυμάμαι τη γέννησή σου. Σε τριάντα μέρες θα είναι η επέτειος της δολοφονίας σου, η μέρα που εγώ θα σε χάσω κι εσύ θα μείνεις για πάντα τριάντα τριών.
Η μαμά»
