Με λόγια γεμάτα συγκίνηση και σεβασμό, η Νίκη Παλληκαράκη αποχαιρέτησε την Μάρω Κοντού, εκφωνώντας έναν ιδιαίτερα συγκινητικό επικήδειο.
Στην ομιλία της στάθηκε πάνω απ’ όλα στο σπάνιο ήθος που τη χαρακτήριζε, στην αγνή και καθαρή καρδιά της, αλλά και στην καλοσύνη με την οποία αντιμετώπιζε κάθε άνθρωπο που συναντούσε στη ζωή της.
Τόνισε πως η Κοντού υπήρξε ένας άνθρωπος που κέρδιζε την αγάπη και την εκτίμηση όλων, αφήνοντας πίσω της ένα ανεξίτηλο αποτύπωμα μέσα από τις αξίες, την αξιοπρέπεια και την ανθρωπιά της. Υπογράμμισε ακόμη ότι η αγάπη του κόσμου προς το πρόσωπό της ήταν η μεγαλύτερη επιβεβαίωση της πορείας και της προσφοράς της, καθώς όσοι τη γνώρισαν θα τη θυμούνται πάντα με σεβασμό, ευγνωμοσύνη και βαθιά συγκίνηση.Ήταν ένας αποχαιρετισμός που ανέδειξε όχι μόνο την απώλεια μιας αγαπητής προσωπικότητας, αλλά και την παρακαταθήκη που αφήνει πίσω της: το ήθος, την αγάπη και το φωτεινό παράδειγμα ζωής της.
Ο επικήδειος της Παλλικαράκη στην κηδεία της Κοντού
«Φίλη μου αγαπημένη, προσπαθώ, δεν είμαι έτοιμη για αυτό, το ξέρεις… κανένας μας. Προσπαθώ να βρω κάτι χιουμοριστικό γιατί μόνο αυτό ήθελες. Το χιούμορ σου, ο αυτοσαρκασμός σου, η ιδιότητα σου είναι ατελείωτη. Ξέρω ότι δεν φοβήθηκες, μας το έλεγες συνέχεια για το θάνατο και ξέρω γιατί, γιατί δεν φοβήθηκες ποτέ τη ζωή, να την ζήσεις με βάσει τις επιλογές σου… Το τι ζητούσες, το τι ήθελες , το τι πίστευες. Ένας αυτοδημιούργητος καλλιτέχνης, ένας σπουδαίος καλλιτέχνης, ταλαντούχος που πίστεψε στον εαυτό του με αυτοσεβασμό. Μας έκανε όλους υπερήφανους, όχι μόνο τον κόσμο, αλλά και εμάς το συνάφι σου γιατί είναι λίγοι οι καλλιτέχνες για τους οποίους είμαστε υπερήφανοι όχι μόνο για το ταλέντο τους αλλά και για την ποιότητά τους, για το ήθος τους και την αξιοπρέπειά τους. Και για να μιλήσω και για την φιλία μας, το πιο σπουδαίο δώρο για εμένα η φιλία που μου χάρισες και ένα τρανό παράδειγμα για το πώς πρέπει να είναι οι γυναίκες. Να αγαπάμε η μια την άλλη, να την νοιαζόμαστε. Ήσουν η ψυχή του θάσου, η ψυχή του συνεργείου. Ήθελες να μας συμβουλεύσεις όλους. Ως άνθρωπος μας έχεις κάνεις υπερήφανους. Σε ευχαριστώ για όλα, δεν θα σε ξεχάσω ποτέ και σε ευχαριστώ που με περίμενες να σε αποχαιρετίσω. Κράτησες περήφανο το παιδί μέσα σου», είπε η Νίκη Παλληκαράκη.
Ο επικήδειος του Κακλαμάνη
«Σήμερα γελάς για τελευταία φορά εκεί, στο συννεφάκι του έργου της ζωής σου. Αυτό που με πονάει είναι ότι αντί να σου πω καλημέρα, όπως συνηθίζαμε τόσες δεκαετίες συστηματικά, από κοντά ή από τηλέφωνο, θα πρέπει να σου πω οριστικά καληνύχτα», ανέφερε αρχικά συγκλονισμένος και συνέχισε: «Μια γυναίκα με ισχυρή προσωπικότητα, θέληση και πεποιθήσεις, που έζησε με τη δική της ιδιοσυγκρασία και με το πείσμα να καταρρίψει στερεότυπα για να φτιάξει τη ζωή στα δικά της ανθρώπινα μέτρα».
«Μάρω μας αγαπημένη, μεγάλο το κενό της απουσίας σου. Σήμερα ένας ακόμη Ιούλιος, που μας έδειξε κάποτε η Αλίκη, η Τζένη, η Ρένα, παίρνει σήμερα και εσένα. Είναι βαριά η ψυχή… Αλλά εσύ, αυτή τη λέξη θα στη πω εγώ για τελευταία φορά: Σ’ αγαπάμε, καλό ταξίδι», ολοκλήρωσε φανερά συγκινητιμένος.
Με φωνή τρεμάμενη εκφώνησε τον επικήδειο λόγο του στην κηδεία της αγαπημένης του φίλης, Μάρως Κοντού, ο Νικήτας Κακλαμάνης.
« Η πίκρα σήμερα δεν έχει σύνορα, πίκρα για μένα αλλά και για όλη την Ελλάδα που σήμερα αγκαλιάζει στην τελευταία πράξη του συναρπαστικού έργου της ζωής σου. Αυτό που με πονάει είναι ότι αντί να σου πω καλημέρα, όπως συνηθίζαμε τόσες δεκαετίες συστηματικά από κοντά ή από τηλεφώνου, θα πρέπει να σου πω οριστικά καληνύχτα. Μια καληνύχτα στις μικρές καθημερινές στιγμές μας, καληνύχτα στις συναντήσεις και τις ατελείωτες κουβέντες μας, καληνύχτα στις συζητήσεις μας για το θέατρο, τον κινηματογράφο, την τέχνη της πολιτικής και την πολιτική της τέχνης. Καληνύχτα στις κοινές μας διαδρομές, στα κοινά της χώρας, καληνύχτα στην ίδια πάντα νεανική συγκίνηση κάθε φορά που ανταμώναμε. Καληνύχτα σε μια σχέση 30 ετών που ξεκίνησε από τον δικό μου θαυμασμό και κατέληξε στη δική μας ζεστή αμοιβαιότητα».
«Πρώτα ο Θεός δημιούργησε τον άνδρα αλλά μετά κατάλαβε πως είναι ικανός για κάτι περισσότερο και δημιούργησε τη γυναίκα. Πάνω σε αυτά τα σχέδιά του έπλασε και εσένα, ένα πλάσμα αέρινο, λυγερόκορμο, εντυπωσιακό, με έμφυτη ευγένεια, ένα θηλυκό ανεξάρτητο, ελεύθερο και μαχητικό. Μια γυναίκα με ισχυρή θέληση και πεποιθήσεις που έζησε με πυξίδα την καρδιά και με το πείσμα να καταρρίψει στερεότυπα για να φτιάξει τη ζωή στα δικά της ανθρώπινα μέτρα».
«Εσύ, το νεαρό κορίτσι από τα Ψαρρά, το νησί του πατέρα σου, με εξαιρετικές σπουδές υποκριτικής και χορού αλλά και με το πτυχίο της φιλοσοφικής σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, θωρακίστηκες με γνώσεις αλλά και ικανότητα για να κατακτήσεις έναν ανδροκρατούμενο και συχνά αφιλόξενο κόσμο. Δεκάδες χρόνια θεάτρου και κινηματογράφου με 90 έργα και 61 ταινίες, από το 1954 έως και σήμερα. Αλλά και με μια ακούραστη πορεία στην τηλεόραση από τη δεκαετία του ’70 έως και μερικούς μήνες νωρίτερα, μέσα στο 2026».
Δείτε το βίντεο:
Νικήτας Κακλαμάνης: Ταξιδιάρα ψυχή και αιώνια έφηβη η Μάρω μας
Και συνέχισε: «Ταξιδιάρα ψυχή και αιώνια έφηβη η Μάρω μας. Αεικίνητη, ανήσυχη, ασταμάτητη, απέδειξε ότι η ηλικία είναι απλώς δύο ψηφία της αριθμητικής και όχι η ουσία της ύπαρξής μας. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η Μάρω επένδυσε την καρδιά και το συναίσθημα στα κοινά. Είτε ως βουλευτής είτε ως τοπική σύμβουλος και πρόεδρος του Αθήνα 984 και κυρίως του κέντρο Βρεφών «Μητέρα», η Μάρω Κοντού αφιέρωσε όλο της το είναι σε όλους εμάς που την αγαπήσαμε χωρίς υστεροφημία, χωρίς απωθημένα, χωρίς κέρδος ή κρυφές ατζέντες. Με μια πορεία ακάθεκτη και δημιουργική, με μια αγάπη για τον καθένα από εμάς και με μια αλήθεια καλλιτεχνική, όπως αυτή που συνόψισε εύστοχα κάποτε ο Ρίτσαρντ Μπάρτον: Ο άνδρας ηθοποιός είπε, είναι κάτι λιγότερο από άνδρας, η γυναίκα ηθοποιός όμως είναι κάτι περισσότερο από τη γυναίκα. Αυτό το κάτι περισσότερο ήταν η Μάρω μας, ήταν αυτό που ο Παλαμάς έγραφε κάποτε σε έναν πρόλογό του. Όταν μιλάς εσύ, ένας λαός ολόκληρος τα λόγια σου τα ψιθυρίζει. Κάθε σου ιστορία χωρίς να το καταλαβαίνεις, γίνονται ποίημα, δεν είναι γυναίκα είσαι η φήμη, η διαλαλύτρα, δεν έχεις τίποτα σαρκικό, είσαι ψυχή μονάχη, τα μάτια σου ποτέ δεν ησυχάζουν, ποτέ δεν σκοτεινιάζουν. Μάρω μας αγαπημένη, μεγάλο το κληροδότημα της φιλίας μας αλλά και αφάνταστη η πίκρα της απουσίας σου,. Σήμερα, ένας ακόμη Ιούλιος που μας στερείσαι κάποτε την Αλίκη, την Τζένη, τη Ρένα, παίρνει σήμερα και εσένα. Είναι βαριά η ψυχή γιατί από σήμερα και για πάντα δεν θα ξανακούσει κανείς από εμάς το ‘Πες μου μια λέξη’ αλλά ας είναι, αυτή τη λέξη θα σου την πω εγώ για τελευταία φορά. Σ’ αγαπάμε. Καλό ταξίδι»
