Υπάρχουν υποθέσεις στα χρονικά του ελληνικού αστυνομικού και δικαστικού ρεπορτάζ που, παρά την τελεσίδικη ή πρωτόδικη εκδίκαση τους, αφήνουν πίσω τους μια βαριά αίσθηση αναπάντητων ερωτημάτων, σκιών και εκκρεμοτήτων. Μια τέτοια χαρακτηριστική και εξαιρετικά περίπλοκη περίπτωση είναι η στυγερή δολοφονία του τοπογράφου Παναγιώτη Στάθη, ένα έγκλημα που είχε συγκλονίσει συθέμελα την ελληνική κοινωνία και είχε βρεθεί στο επίκεντρο της επικαιρότητας.
Καθώς πλησιάζει ο χρόνος για την εκδίκαση της υπόθεσης σε δεύτερο βαθμό ενώπιον του Εφετείου, το κλίμα στα νομικά και δημοσιογραφικά γραφεία είναι κάτι παραπάνω από τεταμένο. Στο πρωτόδικο δικαστήριο, η ετυμηγορία υπήρξε βαριά: δύο πρόσωπα καταδικάστηκαν, με τον έναν να οδηγείται σε ισόβια κάθειρξη και τον δεύτερο σε πολυετή φυλάκιση. Ωστόσο, από την πρώτη στιγμή μέχρι και σήμερα, οι κατηγορούμενοι αρνούνται κατηγορηματικά οποιαδήποτε απολύτως συμμετοχή ή σχέση με το στυγερό έγκλημα, δημιουργώντας ένα τοπίο διλημμάτων που τώρα καλείται να διαλευκάνει εκ νέου η Δικαιοσύνη.
Οι «στοιχειωμένες» συμπτώσεις: Ούτε όπλο, ούτε μηχανή, ούτε… δεξιόχειρας δολοφόνος
Αυτό που καθιστά την υπόθεση ιδιαίτερα ευάλωτη και προβληματική στα μάτια έμπειρων νομικών παρατηρητών είναι η απουσία βασικών υλικών αποδεικτικών στοιχείων. Κατά τη διάρκεια της πολύμηνης προανάκρισης αλλά και της ακροαματικής διαδικασίας, αποκαλύφθηκε μια σειρά από κενά: δεν βρέθηκε ποτέ το όπλο της δολοφονίας, δεν εντοπίστηκε η μοτοσικλέτα που χρησιμοποίησαν οι δράστες για τη διαφυγή τους, ούτε φυσικά βρέθηκαν τα ρούχα ή τα πειστήρια του εκτελεστή.
Ακόμη πιο εντυπωσιακό, ωστόσο, είναι ένα επιστημονικό και ιατροδικαστικό στοιχείο που ενδέχεται να αποδειχθεί καταλυτικό στο Εφετείο. Από την ανάλυση των κινήσεων του δράστη προέκυψε ότι ο δολοφόνος ήταν δεξιόχειρας. Αντίθετα, ο κατηγορούμενος που καταδικάστηκε πρωτόδικα ως ο φυσικός αυτουργός και εκτελεστής είναι, σύμφωνα με επίσημες ιατρικές και εργαστηριακές γνωματεύσεις, καθαρός αριστερόχειρας!
Τα στοιχεία αυτά, συνδυασμένα με μια πληθώρα αλυσιδωτών συμπτώσεων που οδήγησαν τελικά στις καταδικαστικές αποφάσεις λόγω ενοχλητικού παρελθόντος, συνθέτουν ένα σκηνικό που πολλοί φοβούνται ότι μπορεί να οδηγήσει σε μια νέα δικαστική έκπληξη. Δεν είναι λίγοι αυτοί που ψιθυρίζουν στα παρασκήνια ότι η δικογραφία αυτή κινδυνεύει να εξελιχθεί σε μια νέα «υπόθεση Καραϊβάζ» – εκεί όπου η πολιτική και αστυνομική ηγεσία πανηγύριζε για τις συλλήψεις, αλλά τελικά οι κατηγορούμενοι κατέρρευσαν στο ακροατήριο και απαλλάχθηκαν με συντριπτική πλειοψηφία από τακτικούς δικαστές και ενόρκους, αφήνοντας εκτεθειμένους τους πάντες.
Η αμύθητη περιουσία, οι δεκάδες ενοχλημένοι και το… Ελληνικό FBI
Ας γυρίσουμε όμως την προσοχή μας στην καρδιά της υπόθεσης του Παναγιώτη Στάθη. Όπως προέκυψε από μια πλειάδα ερευνητικών ρεπορτάζ, το θύμα διαδραμάτιζε κεντρικό και ευαίσθητο ρόλο σε μια περιοχή υψηλού οικονομικού ενδιαφέροντος. Η περιουσία που άφησε πίσω του ήταν τεράστια, σχεδόν αμύθητη, ενώ οι άνθρωποι που είχαν ενοχληθεί από τις επαγγελματικές του δραστηριότητες, τα σχέδια ή τις παρεμβάσεις του στο «νησί των Ανέμων» μετρούνταν σε δεκάδες.
Από την πρώτη κιόλας ημέρα του στυγερού εγκλήματος, οι ειδικές δυνάμεις της ΕΛ.ΑΣ. και το λεγόμενο «Ελληνικό FBI» έστρεψαν τους προβολείς τους σε τέσσερα συγκεκριμένα, ισχυρά πρόσωπα με τεράστια συμφέροντα στη Μύκονο, τα οποία θα μπορούσαν θεωρητικά να είχαν δώσει την εντολή για την εξόντωσή του. Ωστόσο, προς μεγάλη έκπληξη της κοινής γνώμης, τα πρόσωπα αυτά όχι απλώς δεν κλήθηκαν ποτέ να καταθέσουν ως μάρτυρες στο δικαστήριο, αλλά ούτε καν στο στάδιο της προανάκρισης!
Σύμφωνα με απόλυτα διαπιστευμένες πληροφορίες, επί μήνες βρισκόταν σε εξέλιξη διακριτική επισύνδεση (παρακολούθηση) των τηλεφωνικών επικοινωνιών και των τεσσάρων αυτών ισχυρών ανδρών. Παρ’ όλα αυτά, μέσα από τους κοριούς της ΕΥΠ και της Ασφάλειας, δεν προέκυψε ποτέ το παραμικρό ενοχοποιητικό στοιχείο που να τους συνδέει με το συμβόλαιο θανάτου.
Το αρχείο της Εισαγγελίας και το μεγάλο ερώτημα του Εφετείου
Η υπόθεση, όμως, είχε και μια ακόμη θεσμική «ουρά» κατά τη διάρκεια της πρωτόδικης δίκης. Η έδρα του δικαστηρίου, διαπιστώνοντας τα κενά και τη δυσκολία εντοπισμού του τελικού εντολοδότη, είχε αποφασίσει να αποστείλει τα πρακτικά στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών. Στόχος ήταν να διενεργηθεί κατεπείγουσα έρευνα προκειμένου να διαπιστωθεί εάν είχαν προκύψει αποχρώσες ενδείξεις ή νέα στοιχεία που θα «φωτογράφιζαν» την εμπλοκή κάποιου τρίτου προσώπου, το οποίο θα μπορούσε να κρύβεται πίσω από την εκτέλεση.
Η έρευνα αυτή, σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, ολοκληρώθηκε και… τέθηκε στο αρχείο, καθώς δεν κατέστη δυνατόν να βρεθεί ούτε μισό αξιόπιστο στοιχείο για κανέναν άλλο εμπλεκόμενο.
Αυτό σημαίνει ότι το Εφετείο ετοιμάζεται να εκδικάσει μια από τις πιοκρίσιμες υποθέσεις ανθρωποκτονίας των τελευταίων ετών σε δεύτερο βαθμό χωρίς να υπάρχει ηθικός αυτουργός, και με έναν βασικό κατηγορούμενο για τη φυσική αυτουργία να φωνάζει διαρκώς την αθωότητά του, υποστηρίζοντας ότι το παρελθόν του και οι άτυχες συμπτώσεις τον μετέτρεψαν σε έναν βιαστικό, βολικό αποδιοπομπαίο τράγο. Η μάχη στο ακροατήριο προβλέπεται σκληρή, και οι ανατροπές μοιάζουν κάτι παραπάνω από πιθανές.
